Między fizyką a filozofią

I właśnie tutaj zaczynają się pytania, które od wieków nie dają ludziom spokoju. Skoro we Wszechświecie nic naprawdę nie znika, lecz jedynie się przekształca, to czym właściwie jest człowiek? Czy jesteśmy wyłącznie biologiczną maszyną, chwilowym układem neuronów i reakcji chemicznych? A może świadomość jest czymś głębszym, czego po prostu jeszcze nie rozumiemy? Bo prawda jest taka, że nauka nadal nie potrafi wyjaśnić samego doświadczenia istnienia.

Potrafimy obserwować pracę mózgu. Mierzyć impulsy neuronowe. Analizować reakcje chemiczne.

I być może właśnie tutaj kończy się fizyka, a zaczyna filozofia.

 

Wielu ludzi boi się takich pytań. Wolą szybkie odpowiedzi i gotowe dogmaty. Jedni uciekają w skrajny materializm, inni w bezrefleksyjną mistykę, inni w religię. Tymczasem może najuczciwszą odpowiedzią jest zwykłe: „nie wiemy”.

Bo może największą dojrzałością człowieka nie jest udawanie wszechwiedzy, lecz umiejętność życia z tajemnicą.

Nie wiemy, czym dokładnie jest świadomość. Nie wiemy, czy istnieje dusza. Nie wiemy, co dzieje się z ludzkim „ja” po śmierci. Nie wiemy nawet do końca, czym naprawdę jest sama rzeczywistość. Wiemy jednak jedno.