Pięć lat Polski z prezydentem Nawrockim

Autor: Łukasz Perzyna

Dodano: 2025-06-02
22:14
Kategorie: Editorial, Komentarz, Polityka Krajowa, Polityka według Perzyny

Prezydentura Karola Nawrockiego, do niedawna trudna do wyobrażenia dla demokratów, od poniedziałkowego poranka, kiedy Państwowa Komisja Wyborcza potwierdziła jego zwycięstwo – staje się jednym z elementów stabilizujących układ władzy w Polsce. To nie żart. Wyborcy wypowiedzieli się 1 czerwca przeciw temu, żeby prezydentem został Rafał Trzaskowski, zastępca premiera Donalda Tuska w partii PO, której skrót kiedyś dumnie rozwijano w slogan: “Pełna Odpowiedzialność”, nie tak dawno zresztą, bo za jej pierwszych rządów (2007-15).

Wyborcy tego nie chcieli, woleli podział władzy. Pozostaje uszanować wolę większości, nie ma znaczenia, że tworzy ją zaledwie 369 tys głosów, bo tyle wynosiła różnica między Nawrockim a Trzaskowskim.

Obywatele nie chcieli, żeby Koalicja Obywatelska, której trzonem pozostaje PO wraz z przystawkami o na wpół zapomnianych nazwach (kto pamięta, że jeszcze istnieje taka marka jak Nowoczesna, chociaż Ryszard Petru jest już gdzie indziej, jako poseł w Polsce 2050 Szymona Hołowni), wzięła całą pulę władzy. W ten sposób po Andrzeju Dudzie nastał Karol Nawrocki. Prezydentura pozostanie więc co najmniej na piętnaście lat a może i dwadzieścia (bo Duda z ponownym wyborem nie miał wielkiego kłopotu) domeną PiS, nawet jeśli zwycięzca drugiej tury z 1 czerwca formalnie przedstawia się jako kandydat obywatelski. Ale jak Duda jest wynalazkiem Jarosława Kaczyńskiego.

Co całkowicie odwraca sens dotychczasowych rachub politycznych. Demokratyczna Koalicja 15 Października, za sprawą odniesionego wtedy zwycięstwa i magii tej daty, ma za sobą półtora roku i do niedawna spokojnie dawano jej jeszcze kolejne dwa i pół. To Prawo i Sprawiedliwość miało się podzielić za sprawą niemożności wygrania kolejnych wyborów, a przecież mas nie da się skrzykiwać przegrywając głosowania powszechne, zwłaszcza jeśli nie towarzyszy temu mit ukradzionego zwycięstwa.

W sukurs Kaczyńskiemu poszedł jednak brak charyzmy Trzaskowskiego i niezgulstwo tego kandydata. Dobór okazał się nietrafny. Trzaskowski wcale nie jest typem zwycięzcy. Przecież przed pięciu laty wystawiono go zamiast anemicznej Małgorzaty Kidawy-Błońskiej nie po to, żeby wygrał, lecz żeby zablokował niezależnemu wtedy Szymonowi Hołowni drogę do drugiego miejsca i tym samym przywództwa obozu demokratycznego, co oznaczałoby koniec projektu PO-KO. Trzaskowski zadanie wypełnił, jak tego od niego oczekiwano: Hołownię pokonał a Dudzie nawet nie zagroził. Koalicja Obywatelska nie kwapiła się brać na siebie tak poważnej części odpowiedzialności za państwo jak prezydentura w dobie szalejącej pandemii koronawirusa.

Zapewne gdyby w tym roku przeciw Nawrockiemu stanął dawny bohater wojny afgańskiej Radosław Sikorski, który z aparatem fotograficznym towarzyszył tam powstańcom walczącym z radziecką inwazją – wynik z 1 czerwca mógłby okazać się inny. Odmienny jednak okazał się wybór dokonany przez Tuska a zalegalizowany w formule prawyborów przez aparat partyjny.

W dzień po drugiej turze w kuluarach konferencji marszałka Szymona Hołowni, ceniony publicysta “Tygodnika Powszechnego” Piotr Śmiłowicz przypomniał, że trafnie wytypowałem zawczasu zwycięstwo Nawrockiego nad Trzaskowskim. Rzeczywiście taka była moja prognoza. Nietrudno być prorokiem we własnym kraju, wbrew znanemu przysłowiu. Wiadomo bowiem że mobilizacja obozu demokratycznego okazała się realna, kiedy rządził PiS, czyli przed 15 października 2023 r. Natomiast – niezależnie od fatalnego wyboru na kandydata “człowieka bez właściwości” jakim pozostaje Trzaskowski – niemożliwe okazało się podtrzymanie jej w warunkach własnych rządów. Bo jak wyborcy demokratów, jak wykazują sondaże lepiej wykształconemu i oczytanemu niż pisowski, skutecznie wdrukować przekonanie, że przyszła prezydentura Nawrockiego to tragedia i katastrofa, podczas gdy z wywodzącym się z tego samego obozu Dudą dawało się przez półtora roku koegzystować czy kohabitować jak mówią Francuzi. Ten mechanizm perswazji musiał zawieść.

Perspektywa się odwróciła, teraz to Nawrocki ma przed sobą – jak żaden inny polityk w Polsce – pięć lat do zagospodarowania, podczas gdy dwa i pół roku Tuska u władzy zapowiadają się nerwowo, co zapowiadają teatralizacje takie jak spektakl z votum zaufania, zbędny, jak słusznie zauważył Hołownia, skoro po 1 czerwca wprawdzie zmieniło się prawie wszystko, ale większość parlamentarna wciąż istnieje, nie zniknęła.

Teraz czas pracuje już na korzyść Nawrockiego. Ważne więc, żeby czasu nie tracił. Wtajemniczeni już zapowiadają, że w Pałacu nie oprze się na ludziach Dudy. Wręcz przeciwnie, niewykluczone, że wszystkich co do jednego powyrzuca. Wiadomo, że obaj prezydenci się nie lubią, nawet bardzo. Nie wiadomo, czy Nawrocki wybije się kiedyś na niezależność od Kaczyńskiego, chociaż czas – o którym tu mowa – pracuje w tej kwestii na jego rzecz. Ale od poprzednika – z pewnością. Wreszcie dla Nawrockiego punktem odniesienia przestaje być pokonany Trzaskowski czy nawet upokorzony chociaż pozostający u władzy Tusk, a zaczyna – własny elektorat w perspektywie reelekcji. Zobaczymy, co autor największego w Polsce sukcesu politycznego od czasu pamiętnego 15 października 2023 r. który wtedy skonsumowali jego polityczni oponenci – pokaże w nowych, sprzyjających warunkach.

Zdjęcie główne: Wieczor wyborczy prezydenta dr. Karola Nawrockiego. Fot: YT.

Łukasz Perzyna

Dziennikarz PNP 24.PL, “Opinii” oraz “Samorządności” i portalu wio.waw.pl. Autor filmu o Aleksandrze Kwaśniewskim (emisja TVP1 w 2006 r.) oraz jedenastu książek o polityce i historii najnowszej, w tym biografii Andrzeja Ostoi-Owsianego. Pracował dla wydawanej poza cenzurą prasy KPN (“Orzeł Biały”) i Regionu Świętokrzyskiego Solidarności (“Skarżyska Oficyna Wydawnicza – SOWA“, “Nurt”, “Ulotka Świętokrzyska”), a w nowej Polsce w “Obserwatorze” i “Wiadomościach TVP” oraz “Gazecie Wyborczej”, “Obserwatorze Codziennym”, “Sztandarze”, “Życiu” i kwartalniku “InGreen”. Absolwent warszawskiego Liceum Batorego i polonistyki UW, studiował również dziennikarstwo.

Wpisy

Korzyści z kohabitacji

Łukasz Perzyna 2025-09-08

Utyskując na dwutorowość polskiej polityki zagranicznej i traktowanie jej jako jednego z pól bitewnych zimnej wojny toczonej przez obozy premiera i prezydenta – warto mieć świadomość, że jej utarczki nikogo poza Polską nie obchodzą.Czytaj więcej ..

Zanim nadejdzie 17 września

Łukasz Perzyna 2025-09-03

17 września nie tyle ma stanowić groźne memento – raczej zachętę, aby tę smutną rocznicę sowieckiego noża w plecy, ciosu co zniweczył ostatecznie polskie plany obronne w 1939 r. – obejść porządniej niż niedawne sierpniowe. Czytaj więcej ..

Hołownia? Szacun zamiast requiem

Łukasz Perzyna 2025-08-26

Marszałek Hołownia się nie ugiął, zamach stał się tylko puczem. Niewielu jak Roman Giertych żałuje, że nie stało się inaczej. A mnie raczej żal wyborców KO ze Świętokrzyskiego – regionu zasłużonego dla patriotyzmu jak niewiele innych – że ich właśnie w Sejmie reprezentuje niewydarzony adwokat.Czytaj więcej ..

Zły duch Anchorage

Łukasz Perzyna 2025-08-20

W trakcie szczytu amerykańsko-rosyjskiego 15 sierpnia na Alasce żadne wiążące ustalenia nie zapadły. Główną wiadomością pozostaje więc sam fakt, że spotkanie się odbyło. Na czym zyskuje Władimir Putin ..Czytaj więcej ..

Kto mordował od 1939

Łukasz Perzyna 2025-08-19

Politycy chociaż żyją z naszych podatków, mają tendencję do komplikowania prostych sytuacji, to samo dotyczy ekspertów, których – w odróżnieniu od posłów i senatorów – nikt uprzednio demokratycznie nie wybierał.Czytaj więcej ..

Archives

Dołącz do Nas!

Pięć lat Polski z prezydentem Nawrockim