O Polsce z Francji – komentarz nieoczekiwany

Ponieważ projekt globalistyczny traci swoje wpływy. Przegrali wojnę o przekaz medialny: ludzie czerpią informację z innych źródeł, porównują je, weryfikują i nie ufają już oficjalnej linii. Stracili zaufanie społeczeństwa. Co więcej, kraje, które zaczynają się odradzać – odzyskując energię, poprawiając wskaźniki urodzeń i przywracając poczucie dumy – to właśnie te państwa, które zrozumiały, że brukselska machina, w swoim obecnym kształcie, nie jest lekarstwem, lecz chorobą. 

Polacy wybrali Nawrockiego, odrzucając kandydata systemu. Przekaz był jasny. Gdy system traci zaufanie, ma dwie drogi: reformę albo usztywnienie kursu. Wybrali to drugie. Postawili wszystko na jedną kartę.
W swoim tekście, Le Pogan przywołuje metaforę “o przeszczepie organu”. Organizm go odrzuca. Chirurg nie uznaje jednak, że organ jest niekompatybilny. Zwiększa dawkę leków immunosupresyjnych. Potem zwiększa ją ponownie. Aż do momentu, w którym organizm traci zdolność do jakiejkolwiek obrony. 

Dokładnie taki mechanizm uruchomiono teraz, twierdzi Le Pogam:

regulacje platform cyfrowych w imię walki z „dezinformacją”, powracający wciąż projekt „Chat Control”, cyfrowe euro, unieważnienie wyborów prezydenckich w Rumunii w 2024 roku, a teraz – obecność policji wewnątrz Trybunału Konstytucyjnego.

I właśnie w tym miejscu historia powinna przyprawić nas o dreszcze. Żaden totalitarny reżim XX wieku nie zaczął się od ludzi, którzy uważali się za złych. Wszystkie zaczynały się od elit przekonanych o własnej racji wbrew własnemu społeczeństwu – elit gotowych „tymczasowo” zawiesić zasady, by „uratować” ludzi przed nimi samymi.

Wiemy, jak to się skończyło, przypomina Le Pogam: 

milionami ofiar. Nie twierdzę, że stanie się to jutro. Mówię o równi pochyłej – a gdy już zaczniesz po niej zjeżdżać, nie da się wspiąć z powrotem na górę.

Autor tekstu mówi jeszcze coś, co w ustach francuskiego technograty musi zdumiewać – wszak mówi o Polsce, kraju którego nie zna, kraju który przez Francuzów był zawsze traktowany z dystancem i bez sympatii:
Nie łudźcie się, że proces ten zatrzyma się na Wiśle. Narzędzia, o których mowa, mają charakter europejski – co oznacza, że funkcjonują już we Francji, w Niemczech, wszędzie. To, co testuje się w Warszawie, jest odpowiedzią na jedno proste pytanie: jak daleko można posunąć się w działaniach przeciwko instytucji, która stoi na drodze, zanim ktokolwiek zacznie stawiać opór? Jeśli odpowiedź brzmi „bardzo daleko”, to Francja w 2027 roku została właśnie ostrzeżona. Każda zachodnia demokracja powinna wyciągnąć z tego wnioski.

Przesłanie tekstu Le Pogam jest jednoznaczne, uderza prostota, której czasem trudno doszukać się wśród wielu krajowych przemądrzałych publicystów.

Trzeba ich powstrzymać teraz. Nie przemocą. Lecz tym, co wciąż działa – o ile z tego korzystamy: głosem oddanym w wyborach, wolnością słowa, odrzuceniem autocenzury oraz żądaniem, by sędziowie, media i wybory pozostały niezależne od wszelkich ośrodków władzy, także tych, które twierdzą, że nas chronią. To moment, w którym zapadają rozstrzygnięcia. Gdy rozpocznie się twarda faza, będzie już za późno.

Głos Le Pogam’a, co warto zauważyć nie jest odosobniony. Stąd jego prezentacja na naszym portalu. To głos technokraty, programisty, inwentora i człowieka technologii. Le Pogam nie zajmuje się polityką, jest tylko uważnym obserwatorem wydarzeń. Warto wsłuchać się w ten głos odsuwając na bok mądrości wielu krajowych dyżurnych publicystów. U wielu krytyki wydarzeń zanadto ale mądrości etapu i drogowskazu na przyszłość nie mają. 

Mamy liderów którym warto zaufać. Posługują się naszym kompasem, ludzi dobrej woli, świadomi własnych intresow i zagrożeń. Póki co, jak Nawrocki, nie zawiedli.