Lalka ladacznica

       ‒ Czy to taka specjalna lalka do profesjonalnej deprawacji dzieci? – zapytał DUCH CZAS.
       ‒ Nie. To jest lalka dla dorosłych, wychowanych w pogardzie dla myślących – odparła Małgorzata.
       ‒ Czyżbyśmy kontynuowali rozmowę o nieszczęsnym serialu?
       ‒ Wiem, że to zabrzmi niewiarygodnie, ale osobiście znam kogoś, komu ta, tak zwana adaptacja „Lalki”, się podoba.
       ‒ De gustibus not disputandum est.
       ‒ Załóżmy.
       ‒ Czyli nachalna reklama zrobiła swoje – stwierdził DUCH CZASU.
       ‒ Myślę, że tu jest głębsze dno. 
       ‒ Właściwym adresatem nie jest rodzimy sztuczny inteligent?
       ‒ Właśnie. Cudzoziemiec oglądający serial powinien nabrać przekonania, że Polacy, to tacy podludzie. Potwierdzać to powinna postać dziewiętnastowiecznej polskiej hrabiny, która klnie jak szewc i nie umie się zachować z klasą.
       ‒ Klasą panującą wówczas – zaznaczył DUCH CZASU – bo obecnie, takie zachowanie „nobilituje”.