Finanse i dług państwa

Oczywiście – sytuacja międzynarodowa jest trudna. Obronność kosztuje. To fakt. Ale właśnie dlatego w innych obszarach potrzeba podwójnej dyscypliny. Tymczasem mamy chaos fiskalny, brak jasnego planu redukcji deficytu i kreatywną księgowość porozrzucaną po funduszach pozabudżetowych. To nie jest poziom, którego oczekuje się od poważnego państwa.

Bo dług spłaca się tylko na trzy sposoby: wzrostem gospodarczym, podatkami albo inflacją – bo to też ”cichy podatek”. Jeśli nie przyspieszymy wzrostu, reszta przyjdzie sama. I wtedy nie zapłacą ministrowie. Zapłacą przedsiębiorcy – wyższymi daninami. Rodziny – wyższymi cenami. Młodzi – ograniczonymi perspektywami.
Finanse publiczne to nie konkurs popularności. To odpowiedzialność za przyszłość kraju. A dziś bardziej widać improwizację niż strategię. I jest jeszcze jeden niepokojący element. Styl.
Niedawno Lech Wałęsa podczas wystąpienia na Europejskie Forum Nowych Idei opowiadał, jak w latach 90. chciał „rozerwać Rosję na strzępy”, ale został powstrzymany przez Madeleine Albright, bo przekonała go, żeby tego nie robił, bo „świat wyleci w powietrze”.
Brzmi efektownie- jak z psychiatryka. Problem jednak w tym, że państwo nie jest sceną do opowiadania głupot i bredni o własnej wielkości.

I tu pojawia się podobieństwo do Tuska. Nie dlatego, że to ludzie z jednej bajki. Ale że obaj potrafią – bez wstydu i zażenowania – opowiadać rzeczy, które brzmią dobrze w nagłówku, a słabo w konfrontacji z rzeczywistością. Polityka to nie anegdota. Finanse to nie autopromocja. Państwo to nie konferencja.

Można jeszcze przez chwilę grać narracją. Ale gospodarka prędzej czy później wystawi rachunek. I on będzie bezlitosny.