Konstytucja to nie laurka – prezydent w imieniu Polaków

To nie było zwykłe przemówienie. To był sygnał.

W kraju, w którym polityka coraz częściej przypomina jarmark emocji, krzyk i tanie straszenie, prezydent Karol Nawrocki zrobił coś prostszego i przez to groźniejszego dla swoich przeciwników. Oparł się na czymś, czego nie da się łatwo zagłuszyć. Na państwie. Na historii. Na konstytucji.

Bez nazwisk. Bez personalnych połajanek. Bez tej histerycznej narracji, że jutro koniec świata, jeśli nie wygra „nasza strona”. I właśnie dlatego to wybrzmiało mocniej niż kolejny polityczny atak.

 

Bo kiedy ktoś mówi spokojnie, że Polska ma być silna, że ma stanowić własne prawo, że suwerenność nie jest hasłem z transparentu, tylko warunkiem przetrwania państwa, to nagle robi się niewygodnie. Trudniej to obśmiać. Trudniej przykleić łatkę.

Najważniejsze było jednak coś innego. Pod powierzchnią tej opowieści o Konstytucji 3 maja padła rzecz zasadnicza: my nie jesteśmy w normalnym momencie. My jesteśmy w sporze o to, kto tu realnie rządzi i na jakich zasadach działa państwo.