Po co Polsce telewizja

gdzie przez lata mieściły się dzienniki oraz “na Woro” (Woronicza) gdzie znajduje się gł. siedziba TVP. Dla nich ci prywatni to żadni konkurenci, co najwyżej profani. 

 

 

A ściślej pamiętać o ponad 70-letnim dorobku TVP zdają się wszyscy poza politykami. Nowa koalicja rządowa potraktowała stację państwową niczym twierdzę do zdobycia. Użycie do jej przejęcia likwidacji firmy poza wątłymi podstawami prawnymi wzbudza obawy o jej przyszłość. “Przejście przez likwidację” może stanowić tylko dogodną drogę do szybkiego pozbycia się stamtąd propagandystów odpowiedzialnych za osiem lat rządów PiS w TVP, wyjątkowo dla jej dobrego imienia destrukcyjnych – ale też może prowadzić do ostatecznego zgruzowania firmy. Nie od rzeczy przypomnieć, że za całkowitą likwidacją TVP jako instytucji opowiada się zaledwie 11 proc Polaków [1]. Zaś co czwarty wyborca partii tworzących rządzącą “koalicję 15 października” nie aprobuje sposobu przejęcia przez ministra kultury Bartłomieja Sienkiewicza TVP i innych mediów państwowych [2]. 

 

Jednak chociaż obrona koncesji stacji TVN, którą ostatecznie uratowało weto prezydenta Andrzeja Dudy do pisowskiej ustawy już w poprzedniej kadencji przepchniętej przez parlament, pozostawała obowiązkiem demokratów – wspieramy przecież również wolność słowa tych, których poglądów nie podzielamy nawet jeśli styl ich przekazu nas razi, bo odczuwamy go jako kulturowo pauperyzujący widzów – trudno przypisać stacjom prywatnym w Polsce niezależność, jaka stanowić mogłaby wzór dla odradzającej się publicznej. Niechlubnym tego przykładem stała się transmisja na jednym z kanałów TVN przejazdu autokaru z ministrami rządu Donalda Tuska ulicami Warszawy. Przypominał się sposób w jaki w latach 70. telewizja, w której budował swoją pozycję przyszły założyciel prywatnej stacji Mariusz Walter, relacjonowała ówczesne wizyty Leonida Breżniewa. Zresztą jak wiemy Waltera rekomendował w stanie wojennym w lutym 1983 roku rzecznik rządu Jerzy Urban wicepremierowi i ministrowi spraw wewnętrznych Czesławowi Kiszczakowi do mającego powstać zespołu propagandowego, przygotowującego m.in, zaangażowane reportaże o ludziach Kościoła. Chociaż formalnie zespół nie powstał, jego cel został zrealizowany w czterdzieści lat później i to już po śmierci Waltera ale na antenie powołanej przez niego telewizji w postaci sławetnego materiału o Karolu Wojtyle jakoby tolerującym pedofilskie skłonności podległych mu księży z archidiecezji krakowskiej.