Makabra w świątyni nauki

Raskolnikow z Krakowskiego Przedmieścia

Autor: Łukasz Perzyna

Dodano: 2025-05-09
12:38
Kategorie: Kraj, Polityka Krajowa

Zamordowanie portierki z Uniwersytetu Warszawskiego, 53-letniej matki trójki dzieci, przez 22-letniego studenta wydziału prawa, odbiera zwyczajnym Polakom resztki poczucia bezpieczeństwa, jakim się jeszcze cieszyli. Zginąć mógł każdy, kto znalazłby się na drodze mordercy. Horror w samym środku stolicy, w miejscu, kojarzącym się z wiedzą i wspólnotą a nie agresją i zbrodnią, stał się faktem.

Sprawca biegał wcześniej z siekierą po okolicznych ulicach i terenie uczelni, rozrabiał w pobliskim sklepie, skąd został wypłoszony. Przechodnie i studenci ostrzegali się przed nim w sieci. Tylko służby nie zareagowały. Dowiedzieliśmy się przy okazji, ile wart jest system monitoringu miejskiego. Kamery wszystko rejestrują, tylko efektów nikt nie śledzi w czasie rzeczywistym. Gdyby działo się inaczej, pewnie udałoby się uratować życie ludzkie. Tylko strażnik uniwersytecki zachował się jak należy, odniósł rany, próbując zatrzymać sprawcę, który wcześniej swojej ofierze, starszej kobiecie, całkiem dosłownie odrąbał głowę.

Dramat miał miejsce przy wejściu do Auditorium Maximum, jednego z najbardziej rozpoznawalnych budynków uniwersyteckich. Audimaks kojarzy się z wykładami, inauguracjami roku akademickiego z Gaudeamus Igitur, dawnym konspirowaniem na ławkach pod nim, bo tam wymienialiśmy się w latach 80. bibułą i książkami z drugiego obiegu.

Kobieta zginęła zapewne dlatego, że zamykała drzwi budynku, było już późno, ok. 18,40, i odmówiła wpuszczenia do środka intruza z obłędem w oczach. Wytrwała na posterunku do końca. Inaczej niż odpowiedzialni za nasze bezpieczeństwo oficjele, co podali tyły, zanim jeszcze się okazało, o co chodzi.

Sprawcy uciec się nie udało, Bodnarowi tak

Zbiegiem okoliczności w chwili tragicznego zdarzenia na terenie Uniwersytetu Warszawskiego znajdował się uczestniczący tam w jakimś panelu minister sprawiedliwości Adam Bodnar. Jego ochroniarz przykładnie wziął udział w zatrzymaniu mordercy. Za to sam minister, jak nas oficjalnie powiadomiono, został z terenu uczelni ewakuowany. Czyli, powiedzmy po ludzku, Bodnar zwyczajnie z miejsca zdarzenia uciekł. Z czego o dziwo nie czyni mu zarzutu obecna, pożal się Boże, opozycja, zajęta wyłgiwaniem się z afery mieszkaniowej kandydata obywatelskiego Karola Nawrockiego. Zresztą to za pisowskich rządów policja zamiast ściganiem przestępców zajęła się nachodzeniem mieszkań niezależnych dziennikarzy. Przeciw czemu nie protestowała wtedy stacja TVN, skąd swoją aktualną rzeczniczkę wziął minister Bodnar. Wcześniej obiektywnie – a jakże – ta sama Karolina Wasilewska relacjonowała jego działania jako Rzecznika Praw Obywatelskich.

Skoro jak zwykł podkreślać weteran antykomunistycznej opozycji Gabriel Janowski, słowo minister znaczy sługa, co zobowiązuje – jesteśmy pewnie w stanie wyobrazić sobie odmienny scenariusz, w którym Bodnar nie tylko z Uniwersytetu Warszawskiego nie czmycha, ale natychmiast po tym strasznym zdarzeniu staje na czele akcji ratowniczej. Zbyt piękne, żeby mogło być prawdziwe? Wiemy, że tak się nie stało. Nie okazał się też jedynym, który zawiódł.

Magnificencja raczy żartować, co nikogo nie śmieszy

Rektor UW, propisowski jeszcze Alojzy Nowak, swój komentarz co do osoby sprawcy ograniczył do stwierdzenia, że był on dobrym studentem.

Jeśli Magnificencja nie miał nic godnego ani mądrego do powiedzenia, mógł po prostu milczeć. Ale stracił szansę, by być cicho, strawestujmy dawnego charyzmatycznego prezydenta Francji Jacquesa Chiraca. Aż wstyd…

Skoro rektor Uniwersytetu Warszawskiego wydaje się wyzuty z ludzkich uczuć, to czego wymagać od jego studentów. Na szczęście młodzież akademicka wykazała się większą empatią, masowo uczestnicząc w rozmaitych formach upamiętnienia swojej Pani z portierni.

Mój ojciec też był profesorem jak rektor Nowak, ale pozostawał przy tym dobrym człowiekiem, liczącym się z uczuciami innych.

Warto przypomnieć, jak w drugiej połowie lat 80. fizyk, poeta i rektor UW Grzegorz Białkowski rozumiał doskonale studentów, ale też potrafił rzeczowo rozmawiać z władzą. Nikt wtedy nikogo nie zabijał na dziedzińcu uniwersyteckim. Rodził się tam i wykuwał przyszły przełom demokratyczny. Pamiętamy wiec na dwudziestą rocznicę Marca ’68 i majowy strajk z 1988 r.

Jak biurokraci tworzą wolną przestrzeń dla zabójców

Nikt nie rodzi się mordercą. Tym, co z własnego wyboru zabójcami się stają, dopomaga indolencja decydentów i autorytetów społecznych.

Jeśli czegokolwiek się o sprawcy dowiedzieliśmy, to nie za ich sprawą, lecz dzięki demokracji w sieci. Użytkownicy internetu wymieniają się wiadomościami,których poskąpiły środki masowego przekazu. A przecież obywatele mają prawo do informacji. Na tym również polega demokracja. Za to agresja często wyrasta z niewiedzy.

Media głównego nurtu już lansują na swojego bohatera mec. Macieja Zaborowskiego, pełnomocnika z wyboru – czyli adwokata, co bierze pieniądze od rodziny sprawcy a nie od państwa, by nie był on prawa do obrony pozbawiony – reprezentującego mordercę z UW. Adwokat już upowszechnia opinie, jak prokuratorzy źle traktują jego klienta. Który zresztą, jak wiadomo nieoficjalnie, zamierza udawać psychicznie chorego. Jeśli zamiast do więzienia trafi do szpitala, a na taką możliwość poważnie wskazuje senior polskiej kryminologii prof. Brunon Hołyst – Polacy ostatecznie zwątpią w moc sprawiedliwości.

Łukasz Perzyna

Dziennikarz PNP 24.PL, “Opinii” oraz “Samorządności” i portalu wio.waw.pl. Autor filmu o Aleksandrze Kwaśniewskim (emisja TVP1 w 2006 r.) oraz jedenastu książek o polityce i historii najnowszej, w tym biografii Andrzeja Ostoi-Owsianego. Pracował dla wydawanej poza cenzurą prasy KPN (“Orzeł Biały”) i Regionu Świętokrzyskiego Solidarności (“Skarżyska Oficyna Wydawnicza – SOWA“, “Nurt”, “Ulotka Świętokrzyska”), a w nowej Polsce w “Obserwatorze” i “Wiadomościach TVP” oraz “Gazecie Wyborczej”, “Obserwatorze Codziennym”, “Sztandarze”, “Życiu” i kwartalniku “InGreen”. Absolwent warszawskiego Liceum Batorego i polonistyki UW, studiował również dziennikarstwo.

Wpisy

Jedna Polska, jedno plemię

Łukasz Perzyna 2025-06-25

Mury nie rosną, wbrew gorzkiemu przesłaniu słynnego protest songu Jacka Kaczmarskiego, co najwyżej pospiesznie wznoszone są między nami przepierzenia jak z dykty, na tyle dziurawe, że na szczęście nie przestajemy przez nie widzieć tych, co po drugiej stronie.Czytaj więcej ..

Gorączka spada. Lekarzu, lecz się sam

Łukasz Perzyna 2025-06-20

Po posiedzeniu Rady Bezpieczeństwa Narodowego premier Donald Tusk oznajmił, że nie należy podważać wyniku wyborczego. Oznacza to, że sam uznaje, iż prezydentem został Karol Nawrocki.Czytaj więcej ..

Zawsze po złej stronie

Łukasz Perzyna 2025-06-16

Różne ksywy noszą politycy ale w tej tak nieprzyjaznej ujawnia się oczywisty fakt: Giertycha nikt nie lubi. Zwłaszcza we własnym ugrupowaniu. Nie inaczej jest dzisiaj w Platformie Obywatelskiej, której posłem został półtora roku temu ze Świętokrzyskiego.Czytaj więcej ..

Jak pisać o polityce, by nas nie przerosła

Łukasz Perzyna 2025-06-14

Jeśli z dwóch powieści, zaliczanych do gatunku political fiction, słabsze wrażenie wywiera książka celebryty i skandalisty, a lepsze debiut samorządowca dotychczas z pióra się nie utrzymującego – daje to do myślenia. Czytaj więcej ..

Lewandowski, bój się Boga

Łukasz Perzyna 2025-06-13

Jakie czasy tacy bohaterowie. Nikt oczywiście nie odbierze Lewandowskiemu tego, co sobie na boisku wywalczył. Nie ma też chyba sensu go zmuszać, żeby na nie wybiegał, w biało-czerwonych barwach. Mamy go jednak prawo oceniać. I tego powinien się bać jako celebryta, wieloletni bohater wyobraźni zbiorowej. Niby tak wielki, a okazał

Archives

Dołącz do Nas!

Makabra w świątyni nauki