Ordery i sojusze – Polaków debata zastępcza

Problem o którym mówimy to w moim odczuciu wyłącznie problem wiarygodności relacji polsko-ukraińskich a nie tylko rzeczywistych strategicznych celów naszego kraju w budowaniu własnego bezpieczeństwa. Wiarygodności bo Ukraina jest krajem pozostającym w stanie wojny wyłącznie na kroplówce pomocy Zachodu, w rzeczywistości zaś jest krajem upadłym, głęboko skorumpowanym i niezdolnym do samo-funkcjonowania. Zdolność do budowy bezzałogowców jako strategicznej odpowiedzi Ukrainy na agresję Rosji to nie to samo, co zdolność gwałtownie wyludniającej się Ukrainy do odbudowy własnego państwa i bycia wiarygonym partnerem w jakimkolwiek strategicznym sojuszu.

               Sojusze a interesy

Eksperci S&F mogą do woli snuć plany wspomnianego sojuszu polsko-ukraińskiego bo z punktu widzenia strategicznego taki sojusz byłby korzystny dla obu krajów co oczywiste. Warunkiem koniecznym do jego zawarcie jest jednak stworzenie przewidywalnych relacji między politykami obu krajów, a co znacznie ważniejsze stworzenie społecznego klimatu by był on wiarygodny. Jak to zrobić eksperci nie mają recepty.. Nadanie ukraińskiej jednostce wojskowej imienia UPA to fakt symboliczny ale niemal sto procent ukraińskich internautów popiera tego typu symbole. Konia z rzędem temu, kto w dobrej wierze chciałby usiąść do stołu i zawierać sojusze z takimi ludźmi.

Niezdolność Ukrainy do bycia wiarygodnym partnerem z którym warto cokolwiek negocjować nie wynika z faktu, że UPA stała się imieniem wojskowej jednostki – głupców w terenie dostatek a wojna sprzyja emocjom. Ta niezdolność wynika z braku jakiegokolwiek balansu i wzajemnej symetrii relacji polsko-ukraińskich. Te od lat pozostają niezrównoważone i całkowicie asymetryczne. I nie pomogą tu mądrości Bartosiaka czy Budzisza – media donoszą, że właśnie oddaliśmy Ukrainie nasze rakiety do systemów Patriot. A to inna liga problemu Polski niż ta o nadaniu imienia UPA czemukolwiek.

Lobbowanie w naszym kraju interesów ukraińskich jest oczywistym faktem a przednią w tym procederze rolę odgrywają zarówno politycy jak i intelektualiści. Ani jedna ani druga kategoria nie odpowiada ludziom na pytanie czemu jest to w polskim interesie i w jaki sposób zbalansowac relacje polsko-ukraińskie zanim zaczniemy myśleć o sojuszu.

Teza o tym, że Ukraina po wojnie może być zagrożeniem dla Polski ani nowa ani odkrywcza. Polewa cukrowa na relacje polsko-ukraińskie tak ochoczo serwowana przez Antoniego Dudka i jemu podobnych niewiele zmieni. Krucjata tego ostatniego przeciwko Nawrockiemu to zjawisko żenujące i kompromitujące ale także wprowadzające zamęt w głowach tych którzy chcą rozumieć o co tu chodzi. Odpalaniu kolejnych zarzutów pod adresem Nawrockiego i ubieraniu się w piórka wszystko-rozumiejącego eksperta przez prof. Dudka, towarzyszy celowe podkopywanie pozycji prezydenta przez samego premiera. Efekt oczywisty. Ukraina może spać spokojnie – pożytecznych idotow w rodzaju Dudka jest w Polsce całkiem wielu. Ich język i piękny i przekonywujący jak to “Polska nie może być zakładnikiem historycznych relacji” z kimkolwiek.

               Debata zastępcza

Debata o odebraniu Zeleńskiemu najwyższego polskiego odznaczenia państwowego to temat zastępczy. To czego brakuje naprawdę w temacie to refleksji nad polityczną odpowiedzialanoscia byłego prezydenta Dudy, głównego sprawcy katastrofalnego stanu relacji dwustronnych między Polską a Ukrainą i wyciągnięcia z tego właściwych wniosków.