Ostro, coraz ostrzej

Każda ze stron ma swoich prawników i korzystne dla siebie ekspertyzy, zwykłych obywateli jednak mniej to interesuje. W kraju mamy do czynienia z zimną wojną domową na skalę od lat nie notowaną. Kamiński i Wąsik raczej nie wzbudzają współczucia, podobnie jak wyrugowani z TVP, Polskiego Radia i Polskiej Agencji Prasowej propagandyści PiS. Spór toczy się już o co innego. Kto będzie rządzić Polską. Wyborcy 15 października nie udzielili na to pytanie jednoznacznej odpowiedzi. Przy rekordowej frekwencji, stanowiącej uzasadniony powód do dumy, Polacy nikomu nie dali mandatu do samodzielnego sprawowania władzy. Gdy wcześniej dwa razy jasno wskazali PiS – w 2015 i 2019 r pod wieloma względami się zawiedli. Również teraz o rozczarowaniu mogą mówić ci, którzy wybrali trzy partie obecnej koalicji rządzącej w przekonaniu, że polska polityka za ich sprawą złagodnieje. A to ich głosy rozstrzygnęły o wyniku, o czym też teraz pamiętać wypada.    

 

Od ponad czterech dekad polscy politycy nie trafiali do więzień po utracie władzy. Ostatnim, który posłał tam poprzedników – a ściślej internował ekipę Edwarda Gierka – był gen. Wojciech Jaruzelski. Formacja demokratyczno-liberalna wykazywała się wyrozumiałością nawet wobec komunistów po sromotnie przez nich przegranych wyborach z 4 czerwca 1989 r. i dalszym ciągu wydarzeń prowadzących do rozwiązania PZPR w nieco ponad pół roku później. Jak rozumiem, Donald Tusk decyduje się zerwać z pewną tradycją, żeby pokazać, że nie jest premierem malowanym. Musi też jednak wiedzieć, że istnieje różnica między nim a Józefem Piłsudskim, który parlament rozwiązał zaś szykujących radykalne wystąpienia uliczne oponentów posłał za kraty. I że Marszałek przeszedł do historii jako jej bohater pozytywny nie za sprawą “wariantu brzeskiego” lecz poniekąd wbrew niemu. Na tym tle zresztą działania obecnej władzy prezentują się łagodnie: posiedzenie Sejmu tylko przełożono a Kamiński z Wąsikiem niewątpliwie nie są postaciami na  miarę Wincentego Witosa i Wojciecha Korfantego, z pewnością też dopuścili się szpetnego nadużycia władzy: bo przecież żadnej afery gruntowej nie było. Nie są to jednak argumenty na miarę racji stanu, lecz co najwyżej usprawiedliwienia. Jedno zapewne okazuje się bezsporne: kto spodziewał się, że po 15 października Polska stanie się spokojniejszym krajem, z pewnością się przeliczył. Nie jest to jednak winą obywateli, wystających wtedy tak dzielnie w długich kolejkach do urn. Zapewne już wkrótce przyjdzie nam ponownie się w nich ustawić.