Czarzasty kadrowym w TVP

Kto zaś dziś trzyma władzę “na Woro” nie ma wątpliwości, skoro dziennikarze demokratyczni wcześniej negocjujący przejście do TVP skarżą się, że na polecenie Czarzastego blokuje im się nawet dostęp do gmachu. Żeby jak wejdą – przypadkiem czegoś nie wynegocjowali.

Tym samym operacja przejęcia TVP reklamowana przy wątpliwych podstawach prawnych jako odpartyjnienie stacji zamienia się we własne przeciwieństwo.

 

 

Sprawca kierowniczy – jeśli już trzymać się terminologii prawnej – zajazdu na telewizję Bartłomiej Sienkiewicz nie ma bowiem o niej pojęcia, co przyznają jego koledzy z rządu i klubu Koalicji Obywatelskiej. 

 

Profesjonalizm przekazu i ciągłość anteny, czyli to, że nie gra się przez wiele minut planszy “przepraszamy za usterki” jak zdarzało się to po zmianie władzy w 1989 roku, gwarantuje Sławomir Zieliński, obecny dyrektor programowy. Dawny członek PZPR, ale z jej nurtu liberalnego, zna się doskonale na nowoczesnym przekazie. Co ciekawe, w 1991 r. po serii podobnych jak obecne awantur na placu Powstańców Warszawy (zdjęcie Obserwatora i strajk naszego zespołu w obronie programu, pierwszego i jak się okazało dotąd ostatniego w TVP… dziennika bez komunistów), właśnie Zielińskiemu ówczesny premier Jan Krzysztof Bielecki powierzył kierowanie Dyrekcją Programów Informacyjnych, ponieważ nowej władzy zależało na profesjonalnej obsłudze pierwszej po zmianie ustroju pielgrzymki Jana Pawła II do Polski. Zieliński zadaniu sprostał.

 

Teraz z pewnością jednak Czarzastemu się nie przeciwstawi, jeśli nie poczuje wsparcia ze strony innych liderów “koalicji 15 października”. Nieoficjalnie wiem, że znawcy telewizji pielgrzymują do wicemarszałka Senatu Michała Kamińskiego z Trzeciej Drogi i biją na alarm, ostrzegając przed samowolą Nowej Lewicy i dalszą degrengoladą TVP. Kamiński, w odróżnieniu od liderów PO-KO, na telewizji się zna, pojawiał się w studiach “na Woro” jeszcze jako dziennikarz katolicki we wczesnych latach 90.    

 

Mniej słychać natomiast o skargach, napływających do Donalda Tuska: być może dlatego, że kto z nimi do gabinetu premiera wejdzie, usłyszy, że mu na telewizji publicznej nie zależy. Chociaż oczekiwania wyborców z 15 października ub. r. i to niezależnie od tego, na kogo głosowali pozostają w tej mierze jednoznaczne: zaledwie 11 proc Polaków opowiada się za rzeczywistą likwidacją TVP, nie na zasadzie przejścia przez ten stan i kruczków prawnych, lecz za zamknięciem zakorzenionej w naszej kulturze od 72 lat firmy. 

 

 

W podobny zresztą sposób zachowywała się przed ćwierćwieczem Unia Wolności: zawarła wprawdzie koalicję rządową z Akcją Wyborczą Solidarność, ale równocześnie pozostawała w sojuszu medialnym z opozycyjnymi wobec gabinetu Jerzego Buzka SLD i PSL, dzieląc wraz z nimi posady w TVP. Niebawem zaowocowało to wspomnianą już aferą Rywina: jak wiadomo, Karol Marks powiedział kiedyś, że jeśli historia się powtarza, to wyłącznie jako farsa. Również jego dawni adepci powinni o tym pamiętać, dla Czarzastego jako głównego kadrowego to wyraziste memento. Jeśli jego inteligencja dorównuje bezsprzecznemu brakowi skrupułów, jaki go cechuje, sam wyciągnie wnioski z faktu, że raz już przed komisją śledczą stawał. Wtedy się wybronił. Ale nic nie trwa wiecznie.