“Hyde Park” – arena pustych słów

Andrzej Kieryłło to twórca tej opowieści. Zaufać jego znajomości mechanizmów polityki możemy z góry wcale nie dlatego, że zanim napisał scenariusz “Hyde Parku” jako dramatu muzycznego, wydał w formie książkowej inny: komedii politycznej “Trzy Kule”, noszącej znaczący podtytuł: “Kulisy upadku pewnej Rzeczypospolitej”. Do jej ekranizacji przymierzali się Włosi, na razie film jeszcze nie powstał. Wprawdzie nie wiemy, kiedy “Hyde Park” trafi na scenę któregoś z teatrów muzycznych, natomiast trwają już prace nad inspirowanym nim słuchowiskiem w Radiu Lublin. 

Na razie scenariusz musicalu już żyje własnym życiem, rozsyłany jako załącznik, bo co o sieci traktuje, w niej wzbudza wielkie zainteresowanie. Dla autora fikcja stanowi, podobnie jak dla XVII-wiecznego twórcy Wespazjana Kochowskiego, który to określenie ukuł “niepróżnujące próżnowanie”. Pisał bowiem Kochowski znakomicie, ale dochody czerpał z pełnionej funkcji królewskiego zarządcy żup solnych w Wieliczce, co stanowiło ówczesny odpowiednik funkcji prezesa KGHM. Kieryłło wprawdzie podobnych fruktów z polityki nie wyciągnął, za to jako jej strateg dał się poznać ze skutecznego wykreowania wizerunku Jana Olszewskiego, który mecenasowi dał czwarte miejsce w wyborach prezydenckich z 1995 r, co stworzyło podstawę dla późniejszego powołania Ruchu Odbudowy Polski, przez pewien czas najsilniejszej partii opozycyjnej wobec postkomunistów, zanim nie przelicytowała jej powstała później Akcja Wyborcza Solidarność. Zanim to nastąpiło, zasługą Kieryłły stało się pokazanie Olszewskiego nie jako ponurego lustratora co ze szkodą dla publicznego obrazu mecenasa czynił wtedy Jacek Kurski, lecz ciepłego, pełnego empatii człowieka, trzymającego się zasad i polskiej racji stanu w działalności publicznej.