Zanim nadejdzie 17 września

W przeddzień rocznicy Porozumień Sierpniowych aktywiści Ostatniego Pokolenia upaprali farbą – czerwoną, a jakże – bramę nr 2 Stoczni Gdańskiej oraz tablice z 21 postulatami. Tym samym zadali kłam potocznej opinii, że my Polacy najlepiej potrafimy obchodzić przepisy i rocznice. Te pierwsze okazują się niedoskonałe, skoro jeśli barbarzyńcy staną w ogóle przed sądem, to za zniszczenie zabytku, za co sankcje są łagodne. A z tych drugich wniosków żadnych nie wyciągamy. 

 

Pod wrażeniem szoku stanu wojennego poeta Adam Zagajewski pisał, że historia jest robotą partaczy i łotrów, takich, co nawet w kościele zachować się nie potrafią. Po ponad czterech dekadach da się skorygować tę ocenę: historia to efekt pracy mas, takich jak załogi fabryk strajkujące w Sierpniu 1980 a potem rozstrzygającym jeszcze bardziej o losach Polski sierpniu 1988, którego wciąż wielką literą nie piszemy, chociaż jako jego beneficjenci powinniśmy. Historia to także rezultat działań jednostek wybitnych i charyzmatycznych, jak Karol Wojtyła, co przyczynił się do moralnego przebudzenia Polaków i Lech Wałęsa, który roztropnie poprowadził strajk gdański. A także mądry mecenas Jan Olszewski, który na rozstrzygającym spotkaniu liderów fabrycznych protestów 17 września 1980 r. zasadnie podpowiedział im, żeby zagwarantowane przez umowy gdańskie niezależne i samorządne związki zawodowe przybrały ogólnopolski format i charakter. I Karol Modzelewski, który zaproponował dla nich nazwę Solidarność. A także Zbigniew Bujak, co skutecznie koordynował opór w stanie wojennym, sprawiając, że jeśli Solidarność przeszła do historii, to nie w tym sensie, w jakim życzyli sobie komuniści. Bo jej logotyp powrócił na fali kampanii przed 4 czerwca 1989 roku nie jako ikona ale znak przyszłego zwycięstwa.  A partacze nie radzą sobie z wielkim dorobkiem tych wielkich postaci, który dziedziczą. 

 

Nie rozumie tego szef związku prawem kaduka wciąż posługującego się nazwą NSZZ “Solidarność” Piotr Duda, przez własnych pdowładnych okrutnie przezywany “Dudą mniejszym” przez kontrast do b. prezydenta Andrzeja o tym samym nazwisku, polityka – nawet jeśli nie męża stanu – normalnego wzrostu i formatu. Nie pojmuje wielkiej tradycji nie z powodu własnych napoleońskich kompleksów za którymi podobne cesarskim zdolności w parze nie idą, lecz z dalece bardziej konkretnych względów. Na początku lat 80 obecny boss związkowy Piotr Duda znajdował się po przeciwnej stronie. W mundurze i czerwonym berecie Ludowego Wojska Polskiego w stanie wojennym strzegł siedziby komunistycznej Telewizji Polskiej przed ekstremą Solidarności. Chociaż ta – jeśli pominąć jeden niefortunny artykuł Jacka Kuronia, którego sam autor bardzo się potem wstydził – wcale nie paliła się do atakowania gmachów partyjnych ani rządowych.