Zawsze po złej stronie

Autor: Łukasz Perzyna

Dodano: 2025-06-16
09:01
Kategorie: Polityka, Polityka Krajowa, Polityka według Perzyny

Swego czasu jako wicepremier i minister edukacji w rządzie Jarosława Kaczyńskiego próbował skreślić Witolda Gombrowicza z listy lektur szkolnych. Teraz jako świeżo upieczony członek partii Platforma Obywatelska podważa wynik demokratycznych przecież wyborów prezydenckich. Tajemnica Romana Giertycha zawiera się nie w tym dlaczego jest taki jaki jest, tylko dlaczego inni go tolerują. Polityk pozbawiony wszelkich zahamowań wciąż znajduje niezawodnych protektorów własnej kariery.

Typ politycznego brutala nie jest w Polsce wyjątkiem, ale fenomen Romana Giertycha polega na skutecznej wędrówce przez skrajności areny publicznej. Zaczynał jako autor radykalnie prawicowego manifestu “Kontrrewolucja młodych” i polityk Bloku dla Polski, który skupił resztówkę wałęsowskiego BBWR oraz paru oryginałów (jak Góral Andrzej Gąsienica-Makowski) i w głosowaniu do Sejmu w 1997 r. został jednoznacznie oceniony przez wyborców, którzy dali mu tylko aptekarskie poparcie. Nie zakończyło to jednak kariery Romana Giertycha, “wszechpolaka” i syna profesora dendrologii (nauki o drzewach) Macieja. W cztery lata później odnalazł się w Lidze Polskich Rodzin, z którą na fali upadku Akcji Wyborczej Solidarność i wciąż aktualnego zapotrzebowania społecznego na prawicę wszedł wraz z 37 innymi do Sejmu.

Ligą Polskich Rodzin rządził triumwirat liderów. Tworzyli go: Marek Kotlinowski, uprzejmy i układny prawnik Tadeusza Rydzyka, ojca dyrektora Radia Maryja; Zygmunt Wrzodak, radykalny związkowiec z Ursusa, autor formuły o “różowych hienach”, co na plecach robotników wspięły się do władzy; oraz najmłodszy z nich Roman Giertych.

Zawsze szczery Wrzodak nawet w pogwarkach z dziennikarzami nazywał wtedy Giertycha “koniowatym”, co stanowiło nawiązanie do fatalnej fizjonomii współlidera LPR.

Gdy w obozie władzy mnożą się napięcia, LPR traci status koalicjanta a Giertych posadę. Próbuje jeszcze negocjować z potraktowaną podobnie Samoobroną i opozycyjną Platformą Obywatelską oraz resztówką postkomunistycznej lewicy powołanie nowej, tym razem antypisowskiej koalicji. Rozmowy ukróci zdecydowanie sam Donald Tusk. Pójdzie na wybory i je wygra. A w nowym Sejmie zabraknie miejsca dla Giertycha i jego partii.

Giertych wraca do zawodu adwokata, zajmuje się rozmaitymi interesami, z których niektóre – jak Polnord – staną się później przyczyną czy pretekstem zarzutów i przeszukań, gdy PiS powróci do władzy.

Sam zaś Giertych, potrzebujący immunitetu, też powróci – to ironia historii – do Sejmu po 15 października 2023 r. za sprawą tego samego Tuska, którego sprzeciw wobec koalicyjnych planów kiedyś go stamtąd wyeliminował. Tym razem zadecyduje osobisty dług lidera. Giertych w trudnych czasach afery Amber Gold został adwokatem rodziny Tusków. Wielu szczerych demokratów współczuje wyborcom Koalicji Obywatelskiej ze Świętokrzyskiego takiego kandydata na liście do Sejmu.

Po powrocie do parlamentu mecenas, już spokojny, że dzięki immunitetowi nie będzie miał przeszukań w biurze ani w domu, zajmuje się czarną robotą. Tworzy zespół do spraw rozliczeń. Oczywiście dotyczących dawnych koalicjantów Romana Giertycha. Działa ewidentnie z poduszczenia premiera Tuska. Chodzi o wywarcie spektakularnego nacisku na ministra sprawiedliwości Adama Bodnara, żeby w kwestii rozliczeń nie okazał się ślamazarny. Szef resortu i zarazem prokurator generalny to jednak profesor i dawny Rzecznik Praw Obywatelskich, a dawny wicepremier w rządzie Kaczyńskiego zawsze uchodził za nie przebierającego w środkach. Dochodzi do tego prywata: pamięta, jak przebywał we Włoszech, żeby w Polsce nie znaleźć się za kratami. W trakcie sejmowych przekomarzań uwielbia Kaczyńskiego osobiście prowokować: przypomnijmy słynne “mów mi wuju”.

W kuluarach pojawiają się nawet pogłoski, że Giertych ma Bodnara z czasem zastąpić na czele resortu. Tyle, że wytrawni sejmowi wyjadacze zaręczają, że wypuszcza je… sam Roman Giertych.

Na razie jednak ma inne zadanie. Jako harcownik kwestionuje ważność niedawnych wyborów prezydenckich. Ogłosił protest w tej sprawie. Zresztą jak pamiętamy, przesadnym zwolennikiem demokracji nie był w czasach LPR ani rządu Kaczyńskiego, nawet jeśli wtedy widząca w nim diabła wcielonego “Gazeta Wyborcza” pisze dziś o nim inaczej.

O takich ludziach mówi się, że wszystko im jedno, dla kogo pracują. Tak się składa, że niezależnie od tego, kto pozostaje mocodawcą Romana Giertycha, on sam jakoś zawsze służy złej sprawie. I tak już zapewne pozostanie.

Różne ksywy noszą politycy ale w tej tak nieprzyjaznej ujawnia się oczywisty fakt: Giertycha nikt nie lubi. Zwłaszcza we własnym ugrupowaniu. Nie inaczej jest dzisiaj w Platformie Obywatelskiej, której posłem został półtora roku temu ze Świętokrzyskiego. Nie przypadkiem pobranie przez Giertycha partyjnej legitymacji ujawniono dopiero po wyborach prezydenckich, żeby jeszcze bardziej nie zaszkodzić Rafałowi Trzaskowskiemu w jego i tak fatalnej kampanii.

Ale też Giertych lubić się nie da. Jeszcze w pierwszej poselskiej kadencji, wparowując spóźniony na konferencję prasową, chociaż jeszcze się nie zaczęła, od drzwi już imiennie ucisza dziennikarza, który znudzony czekaniem z kimś sobie rozmawia. Chociaż ten jest starszy od niego. A Giertych, syn profesora, miał się od kogo manier nauczyć.

Nie lubi zapewne Romana Giertycha sam Jarosław Kaczyński, ale w kolejnej już kadencji (2005-7) po trudnym okresie rządów mniejszościowych PiS proponuje mu koalicję. Trzecim partnerem okazuje się Samoobrona. Zaczyna się pod złą gwiazdą. Dziennikarze zaproszeni na podpisanie umowy przez Kaczyńskiego, Giertycha i Andrzeja Leppera dowiadują się, że to ustawka. Dokument sygnowano już wcześniej, bo tak życzył sobie Ojciec Dyrektor. Oburzeni bojkotują inscenizację. Przy powtórzonej ceremonii koalicyjnej asystują tylko nieliczni pisowscy żurnaliści, reszta wychodzi z sali wcześniej.

Roman Giertych zostaje wicepremierem i ministrem edukacji. Oprócz wycofywania Witolda Gombrowicza z listy szkolnych lektur ma także inne, podobnie bulwersujące i niedoszłe pomysły. W tym zniesienia koedukacyjności w gimnazjach. Telewizja wyświetla też reklamówki społeczne resortu edukacji, w których przed przepychającą się dla zabawy młodzieżą zamyka się nagle szkolna brama. Podobno chodzić miało o walkę z przemocą, ale niefortunny spot odebrany został jako pochwała autorytaryzmu i bezmyślnego posłuszeństwa.

Łukasz Perzyna

Dziennikarz PNP 24.PL, “Opinii” oraz “Samorządności” i portalu wio.waw.pl. Autor filmu o Aleksandrze Kwaśniewskim (emisja TVP1 w 2006 r.) oraz jedenastu książek o polityce i historii najnowszej, w tym biografii Andrzeja Ostoi-Owsianego. Pracował dla wydawanej poza cenzurą prasy KPN (“Orzeł Biały”) i Regionu Świętokrzyskiego Solidarności (“Skarżyska Oficyna Wydawnicza – SOWA“, “Nurt”, “Ulotka Świętokrzyska”), a w nowej Polsce w “Obserwatorze” i “Wiadomościach TVP” oraz “Gazecie Wyborczej”, “Obserwatorze Codziennym”, “Sztandarze”, “Życiu” i kwartalniku “InGreen”. Absolwent warszawskiego Liceum Batorego i polonistyki UW, studiował również dziennikarstwo.

Wpisy

Polak sobie i z Unią poradzi

Łukasz Perzyna 2025-08-10

Problem dotacji z KPO wydanych przez rzad D. Tuska nie sprowadza się do wyliczeń, lecz do powszechnego poczucia sprawiedliwości. To, za sprawą afery KPO zostało wystawione na kolejną ciężką próbę.Czytaj więcej ..

Umiemy liczyć …

Łukasz Perzyna 2025-08-06

Karol Nawrocki złożył przysięgę przed Zgromadzeniem Narodowym i został kolejnym prezydentem Polski. Każdy sensowny i odpowiedzialny komentarz do tego wydarzenia zawierać musi satysfakcję.Czytaj więcej ..

Co się wydarzy 6 sierpnia

Łukasz Perzyna 2025-07-29

Politycy chociaż żyją z naszych podatków, mają tendencję do komplikowania prostych sytuacji, to samo dotyczy ekspertów, których – w odróżnieniu od posłów i senatorów – nikt uprzednio demokratycznie nie wybierał.Czytaj więcej ..

Oblany egzamin z prawa

Łukasz Perzyna 2025-07-21

Jeśli obywatele zaczną w podobny sposób płacić podatki, jak politycy prawo interpretują – państwo może zbankrutować. Co oznacza, że granic z konieczności strzec będą musiały ochotnicze patrole obywatelskie, których działalność już teraz spotyka się z uznaniem ponad połowy z nas. Wiemy jednak, że nie powstrzymają tanków Władimira Putina ani nawet

Polityka to rozmowa

Łukasz Perzyna 2025-07-13

Polityka w demokracji to rozmowa. A do niej niezbędne okazuje się bezpośrednie spotkanie. Dziwne, że w ojczyźnie Solidarności trzeba powtarzać prawdy tak oczywiste.Czytaj więcej ..

Archives

Dołącz do Nas!

Zawsze po złej stronie