Pocisk w Tarnawie-Kolonii i wynikająca z tego lekcja

Reakcja instytucji polskiego państwa (w szczególności Centralnego Biura Bezpieczeństwa i władzy politycznej w osobach premiera rządu i szefa MSWiA) na – mam nadzieję przypadkowe – wtargnięcie na teren Polski pojedynczego obiektu latającego nie nastraja optymizmem. Nawet nie chcę myśleć, co by się działo, gdyby nastąpił zmasowany atak rakietowy lub artyleryjski! Kilka nieuzbrojonych dronów (Wyryki)) i jeden pocisk manewrujący (Tarnawa-Letnisko) wystarczą, do wyrażenia daleko idącego zaniepokojenia.

Opisana powyżej postawa służb państwowych odpowiedzialnych za reagowanie na zagrożenia, obrazuje rzeczywisty stan polskiego państwa – stan katastrofalny. Rządzący pudrują ten obraz zaklęciami o panowaniu nad sytuacją, ale wojskowi, głównie ci nie będący w służbie, nie zostawiają na rządzących przysłowiowej suchej nitki. Były szef Agencji Wywiadu płk. Andrzej Derlatka mówi o „braku decyzyjności, strachu przed podejmowaniem decyzji”, „przykrywaniu pięknymi słówkami własnej indolencji”, a emerytowany generał Leon Komornicki stwierdza „Przecież mógł to być początek agresji, przecież przygotowujemy się rzekomo do wojny, ostrzegał przed tym premier. To był test, kolejny test, który oblaliśmy, nie wykonaliśmy zadania bojowego. To nie był przypadek”). Mocne słowa!

Procedury, zarówno w kwestii reakcji sił zbrojnych na realne zagrożenia ze strony potencjalnego agresora, jak i przygotowanie na takie sytuacje ludności cywilnej nie są wystarczające. Wojsko tłumaczy się przepisami „czasu pokoju”, czyli obowiązkiem identyfikacji obiektu, by nie strzelać do samolotów cywilnych, ale obawiam się, ze po prostu nie wypracowano sposobów identyfikacji takich obiektów (lecących poza zasięgiem nie tylko wzroku, ale i urządzeń monitorujących), a w razie „czasu wojny” po prostu by strzelano do każdego niezgłoszonego obiektu naruszającego polską granicę państwową i tyle, bo żadna identyfikacja nie miałaby miejsca. 

Opisany powyżej stan gotowości polskiego państwa na zagrożenia zewnętrzne jest katastrofalny. Trudno sobie wyobrazić, by mogło być gorzej, ale łatwo wyobrazić sobie, że rząd, nawet najbardziej nieudolny, zostawi taką sytuacji „po staremu”. Musi tylko chcieć, czyli nie powinien głosić haseł typu „Robimy, nie gadamy”, ale winien zabrać się do roboty, przede wszystkim skończyć z propagandowymi (transmitowanymi w tv) „sztabami kryzysowymi”, briefingami, na których wygłasza się potoczyste zdania o „gotowości” i nie zrzucać wszystkiego na poprzedników nawet, jeśli są współwinni. Rząd ma rządzić, a opozycja kontrolować rząd bez względu na to, czy przy władzy jest ta, czy inna opcja polityczna.

Na koniec nutka optymizmu. 

Za nieco ponad rok wybory. Będzie sposobność rozliczyć obecne władze, ale i ich poprzedników, którzy zostawili państwo w stanie, jaki opisałem powyżej. Kartka wyborcza, to jedyny oręż, jaki mają w ręku „zwykli”, nie sprawujący władzy Polacy. Pamiętajmy o tym.