Doktryna Tuska

że podobne podejście do prawa znamionuje arogancję władzy. Nawet jeśli nie sympatyzuje się z odwołanym prokuratorem krajowym.

Treścią telewizyjnej rozmowy premiera z dziennikarzami nie były niestety najważniejsze problemy społeczeństwa, skoro jedynym prawem kobiet, o które się w jej trakcie upomniano, a uczyniła to Anita Werner z TVN, okazało się… prawo do aborcji. To nie ponury żart lecz oczywisty wniosek z potrójnego wywiadu. A zważyć warto, że skutki odziedziczonej po rządach PiS i drenującej kieszenie Polaków drożyzny spadają najmocniej na zwykle “trzymające kasę” w polskich domach panie. Słowa nawet o tym zabrakło, podobnie jak o kwestii przemocy seksualnej, pomimo świeżo ujawnionych afer z udziałem kolejnych celebrytów (jak na zamówienie symetrycznie: z dawnej pisowskiej TVP oraz redakcji “Gazety Wyborczej” sympatyzującej w oczywisty sposób z nową władzą).

Medialne wejścia budują może wizerunek premiera – ale dla oceny władzy istotne pozostają fakty dokonane. Ich stwarzanie bez oglądania się na kogokolwiek wyznacza marszrutę nowej ekipy. Przy czym wspomniany brak choćby upewnienia się co do poparcia dotyczy również własnych wyborców z 15 października: Nie od rzeczy przypomnieć, że za ostateczną likwidacją TVP opowiada się zaledwie 11 proc Polaków, chociaż za zmianami w niej – ponad 40 proc. Tymczasem nawet w trakcie wywiadu dla trzech stacji – chociaż bez wymieniania nazwiska oponenta – Tusk pokpiwał z pomysłu oddania programu II TVP ekipie pisowskiej gwoli zachowania pewnej równowagi, a z taką właśnie przecież zdroworozsądkową koncepcją wystąpił wcześniej Jacek Żakowski. Autor słynnej już formuły: “Tusku, musisz”. Wtedy wykładni optymizmu, bo niewiele zapowiadało powrót PO-KO do władzy. Premierowi jak widać nawet wdzięczność pozostaje obca. Jej okazanie publicyście znamionowało by ludzką klasę. Ale w stosunku do własnych wyborców pozostaje do niej zobowiązany. Nie wskazali go przecież dlatego, że jest mężem stanu. Tylko żeby konkretne sprawy załatwił.

To nie jest gra między Donaldem Tuskiem a Jarosławem Kaczyńskim czy nawet sprawniejszym teraz bez porównania od prezesa Andrzejem Dudą (wspomniany prof. Dudek, zawsze krytyczny wobec PiS, ocenia, że to prezydent ma rację w sporze z premierem o Konstytucję): lecz sprawa między rządzącymi a rządzonymi. Premier nie dba nawet o to, żeby się przypodobać tym, których werdykt umożliwił wyłonienie rządu obecnej większości. Nie widzę dokonań władzy, które podobnemu podejściu dawałyby chociaż solidne alibi. Zbyt wiele odbywa się na zasadzie: rządzimy, i już…