Pożegnanie Papieża

Autor: Łukasz Perzyna

Dodano: 2025-04-21
14:27
Kategorie: Świat

Jeszcze w niedzielę Wielkanocną Papież Franciszek spotkał się z wiernymi, chociaż orędzie dla nich przeznaczone odczytał już jego sekretarz; Ojciec Święty nie miał już siły, aby to uczynić osobiście. I tak podziwiano go za to, że publicznie się pojawił. Dzień później, w Wielki Poniedziałek, w Polsce potocznie zwany lanym, zakomunikowano o śmierci głowy Kościoła.

Ostatnie orędzie okazuje się ważne, Franciszek mówił w nim o Palestyńczykach i Żydach o krwi przelewanej na Ukrainie. Cały on: dawny jezuita Jorge Bergoglio rozpoznał zagrożenia współczesnego świata, ale w odróżnieniu od naszego Karola Wojtyły do ich nazwania się ograniczył, bo nie umiał im przeciwdziałać, a tym bardziej ich przełamać.

Nie można mu odmówić skromności: na rzecz ewangelicznej prostoty rezygnował z watykańskich apartamentów. Sam dla siebie gotował posiłki, póki czas mu na to pozwalał. Już jako kardynał z zamiłowaniem korzystał z rzymskiego publicznego transportu miejskiego. Na znak pokory mył w hospicjum stopy chorym na AIDS.

Jego los przywodzi mi na myśl formułę znakomitego pisarza amerykańskiego Kurta Vonneguta, publicznie przyznającego się do chrześcijańskich identyfikacji i piętnującego tzw. przemysł aborcyjny. Zwierzył się on kiedyś, że bardzo by chciał, aby na jego grobie napisano dwa tylko słowa, poza imieniem, nazwiskiem i datami życia:

– Starał się.

Pewien jestem, że ta formuła prozaika, niedoścignionego autora “Śniadania mistrzów” oraz “Rzeźni numer pięć” pasuje jakoś do drogi życiowej Papieża Franciszka, chociaż – nie jest to tylko mój indywidualny osąd – raczej porażki niż zwycięstwa ją wyznaczają. Jedni ocenią go za nadzieje, które rozbudził, inni za te, które zawiódł. Wolna wola.

Został drugim w naszej najnowszej historii Papieżem z dalekiego kraju, podobnie jak Jan Paweł II. Wywodził się z odległej Argentyny, znanej z kunsztu najlepszych w świecie piłkarzy od Mario Kempesa i Daniela Passarelli po Lionela Messiego, ale też wielkich pisarzy od Julio Cortazara po Jorge Lusia Borgesa, kiedyś zaliczającej się do grona 10. najbogatszych krajów świata, potem rządzonej przez okrutną dyktaturę prawicową. Podobnie Polska, też podziwiana za dokonania futbolistów od Grzegorza Laty po Zbigniewa Bońka i kunszt literatów od Czesława Miłosza po Olgę Tokarczuk, wydana z kolei przez prawie pół wieku na łup róœnie paskudnej co argentyńska satrapii komunistycznej – wydała Karola Wojtyłę, charyzmatycznego arcybiskupa krakowskiego, pod którego okno przy Franicszkańskiej przychodziły zarówno babcie z kółek różańcowych jak ich wnuki studenciaki z oazowych wspólnot.

Papież Franciszek; ur. 17 grudnia 1936 w Buenos Aires, zm. 21 kwietnia 2025 w Watykanie – argentyński duchowny rzymskokatolicki, jezuita, arcybiskup metropolita Buenos Aires i prymas Argentyny w latach 1998–2013, kardynał prezbiter w latach 2001–2013, przewodniczący Konferencji Episkopatu Argentyny w latach 2005–201. Papież i suweren Państwa Watykańskiego w latach 2013–2025, sekretarz sekcji ds. migrantów i uchodźców Dykasterii ds. Integralnego Rozwoju Człowieka w latach 2017–2025, prefekt Dykasterii ds. Ewangelizacji w latach 2022–2025.

Chociaż pontyfikat argentyńskiego duchownego trwał dwa razy krócej wyrok historii okazuje się nieubłagany – czasu sprawowania posługi przez Franciszka nie da się nawet z władaniem przez Jana Pawła II Stolicą Piotrową porównać.

W Kongu w Kinszasie przeprosił publicznie za kolonializm, co okazało się gestem pozerskim i jałowym, w oczywisty sposób spóźnionym, nie trafiającym przy tym do obywateli – wiernych czy nie – z krajów, które jak Polska kolonii nigdy nie posiadały, za to gościły tysiące stypendystów z państw Trzeciego Świata, dzieląc się z nimi tym, co miały, a nie miały zbyt wiele.

Użalał się publicznie nad losem kremlowskiej propagandzistki Darii Duginej, zabitej w trudnych do wyjaśnienia okolicznościach, zapewne przez pozostające na usługach Władimira Putina tajne służby. Nazwał ją “biedną dziewczyną”. W tym samym czasie tysiące naprawdę biednych dziewczyn ginęły lub zostały oszpecone na całe życie na Ukrainie od rosyjskich bomb i rakiet ale nie doczekały się podobnego epitafium ze strony prominenta Kościoła katolickiego.

Bo też po latach pontyfikatów Jana XXIII i Pawła VI, którzy umieli być papieżami skrzywdzonych i poniżonych, po ponad ćwierćwieczu charyzmatycznego panowania naszego Jana Pawła II, co stał się pierwszym w dziejach Papieżem niewierzących – jak piszący te słowa, Franciszek, co odnotować należy z przykrością, powrócił do złej tradycji kościoła establishmentu, pomimo populistycznego marketingu, zamkniętego na skargi zwykłych ludzi. Ocena to gorzka ale zapewne uzasadniona. Nawet gdy miał rację, nie umiał jej uzasadnić. Nad Duginą użalał się, gdy bomby spadały na ukraińskie osiedla. Na kolonializm pomstował wtedy, gdy współcześni barbarzyńcy wynajęci przez Putina i Aleksandra Łukaszenkę dźgali nożami strażników na granicy, wspierani przez pożyteczne kremlowskie idiotki w rodzaju Agnieszki Holland czy Hanny Machińskiej nagradzane za swój hejt tytułami ludzi roku “Gazety Wyborczej”..

Tym, którzy wierzą w życie pozagrobowe i wieczne, pozostawiam przekonanie, że Franciszek zazna wreszcie teraz spokoju, którego zabrakło w czasach jego obfitującego w rozliczne konflikty i wyzwania pontyfikatu. Nie nam zapewne rozstrzygać, czy im podołał. Powtórzmy więc za wielkim pisarzem Vonnegutem; starał się. Takim go zapamiętamy. Z pewnością będzie nam brakowało jego prostoty i wytrwałości, cech, za sprawą których stał się bliski apostołom, co wielkanocną jeszcze porą odnotować warto.

Łukasz Perzyna

Dziennikarz PNP 24.PL, “Opinii” oraz “Samorządności” i portalu wio.waw.pl. Autor filmu o Aleksandrze Kwaśniewskim (emisja TVP1 w 2006 r.) oraz jedenastu książek o polityce i historii najnowszej, w tym biografii Andrzeja Ostoi-Owsianego. Pracował dla wydawanej poza cenzurą prasy KPN (“Orzeł Biały”) i Regionu Świętokrzyskiego Solidarności (“Skarżyska Oficyna Wydawnicza – SOWA“, “Nurt”, “Ulotka Świętokrzyska”), a w nowej Polsce w “Obserwatorze” i “Wiadomościach TVP” oraz “Gazecie Wyborczej”, “Obserwatorze Codziennym”, “Sztandarze”, “Życiu” i kwartalniku “InGreen”. Absolwent warszawskiego Liceum Batorego i polonistyki UW, studiował również dziennikarstwo.

Wpisy

Jedna Polska, jedno plemię

Łukasz Perzyna 2025-06-25

Mury nie rosną, wbrew gorzkiemu przesłaniu słynnego protest songu Jacka Kaczmarskiego, co najwyżej pospiesznie wznoszone są między nami przepierzenia jak z dykty, na tyle dziurawe, że na szczęście nie przestajemy przez nie widzieć tych, co po drugiej stronie.Czytaj więcej ..

Gorączka spada. Lekarzu, lecz się sam

Łukasz Perzyna 2025-06-20

Po posiedzeniu Rady Bezpieczeństwa Narodowego premier Donald Tusk oznajmił, że nie należy podważać wyniku wyborczego. Oznacza to, że sam uznaje, iż prezydentem został Karol Nawrocki.Czytaj więcej ..

Zawsze po złej stronie

Łukasz Perzyna 2025-06-16

Różne ksywy noszą politycy ale w tej tak nieprzyjaznej ujawnia się oczywisty fakt: Giertycha nikt nie lubi. Zwłaszcza we własnym ugrupowaniu. Nie inaczej jest dzisiaj w Platformie Obywatelskiej, której posłem został półtora roku temu ze Świętokrzyskiego.Czytaj więcej ..

Jak pisać o polityce, by nas nie przerosła

Łukasz Perzyna 2025-06-14

Jeśli z dwóch powieści, zaliczanych do gatunku political fiction, słabsze wrażenie wywiera książka celebryty i skandalisty, a lepsze debiut samorządowca dotychczas z pióra się nie utrzymującego – daje to do myślenia. Czytaj więcej ..

Lewandowski, bój się Boga

Łukasz Perzyna 2025-06-13

Jakie czasy tacy bohaterowie. Nikt oczywiście nie odbierze Lewandowskiemu tego, co sobie na boisku wywalczył. Nie ma też chyba sensu go zmuszać, żeby na nie wybiegał, w biało-czerwonych barwach. Mamy go jednak prawo oceniać. I tego powinien się bać jako celebryta, wieloletni bohater wyobraźni zbiorowej. Niby tak wielki, a okazał

231

Archives

Dołącz do Nas!

Pożegnanie Papieża