Dziurawe spadochrony polityków

 

 

Jak rozumiem, w ich przekonaniu powinni się cieszyć, że w roli kandydatów mają u siebie wszechmocnego lidera od którego niemal wszystko w Polsce zależy lub adwokata-celebrytę, znanego nie tyle z procesów, w których reprezentuje innych – z wyłączeniem rodziny Tusków, bo te pozostają głośne i obserwowane bacznie – co tych, co przeciw niemu samemu się szykują.    

 

I nie powinni się zrażać, że Kaczyński okazuje się kunktatorem, który – zamiast jak na pełnokrwistego przywódcę przystało – mozolnie budować większość w jednym z wahających się między głosowaniem na PiS a poparciem KO okręgów – przytula się do tej, która już istnieje.

Świętokrzyskie, w znacznej mierze niezasłużenie pokrzywdzone w toku transformacji ustrojowej, kiedy to w miejsce masowo likwidowanych zakładów pracy nie uruchamiano tam w podobnym tempie nowych i rozwojowych inwestycji – zasługuje nie na plemienną walkę międzypartyjną, sprowadzającą się do wzajemnych połajanek dawnych koalicjantów i kolegów z prezydium rządu z lat 2006-7. Tamtejsi wyborcy, jak wszędzie zresztą, mają prawo do kampanii rzeczowej i nie zanurzonej w rozliczenia przeszłości, lecz wybiegającej w przyszłość. Z giełdą rozwiązań pomyślnych i skutecznych dla rozwoju regionu. Politycy z desantu – nawet najmocniejsi – tego nie wypracują, nie zapewnią. 

 

 

Szanowni Państwo Internauci spytać mogą, co łączy autora tych słów z regionem Świętokrzyskim, skoro wymądrza się na jego temat. Odpowiem pokrótce: nigdy tam nie mieszkałem, jednak w latach 1986-89 uczestniczyłem w zainicjowanych w Regionie przez Jarosława Malika działaniach opozycji antykomunistycznej, w pracach podziemnych gazet “Nurt” i “Ulotka Świętokrzyska” oraz Skarżyskiej Oficyny Wydawniczej SOWA. Z kolei przed dwunastu laty, przygotowując książkę o pochodzącym z Kielc wiceministrze kultury w trzech rządach wolnej Polski i poecie Tomaszu Mercie odwiedziłem wspólnie ze współautorką tej biografii Beatą Mikluszką jego dawną szkołę, rozmawiałem z nauczycielami i kolegami z klasy w IV Liceum im. Hanki Sawickiej. Zaś w 2019 r. spędziłem jedną z niedziel w Sandomierzu relacjonując poprzednią kampanię wyborczą. Tylko tyle, i aż tyle. Niewiele, przyznam. Ale zapewne więcej łączy mnie z Ziemią Świętokrzyską niż wymienionych w tekście polityków, pretendujących teraz do reprezentowania w polskim Sejmie jej mieszkańców. Dziennikarz absurdy tylko opisuje. Tworzą je partyjni działacze i beneficjenci.    

Przed laty partyjni selekcjonerzy z tej samej PO, którzy teraz Giertycha w teczce przywiezionego rekomendują świętokrzyskim wyborcom – to zresztą ozdobnik stylistyczny tylko, mecenas bowiem w kampanii się nie pojawi, żeby nie został zatrzymany, zapewne będzie ją prowadził przez Internet z Włoch – otóż ci sami mędrcy próbowali narzucić innego uciekiniera z dawnego rządu PiS Ludwika Dorna