Prawo do RESETU

Konsekwencje tego wyboru ponosimy do dzisiaj. Niezbicie pokazują, jak wielka odpowiedzialność spoczywa na politykach, podejmujących decyzje w sprawie ładu medialnego. Ale nie o historię chodzi lecz o teraźniejszość.

“Reset” Rachonia potrzebny jest na antenie również z tego powodu, że na PiS zagłosowało w niedawnych wyborach 35 proc z nas.

 

Na Koalicję Obywatelską zaś 31 proc i z pewnością nie jest to wynik, dający jej tytuł do przeprowadzania czystki w TVP po jej ewentualnym przejęciu.

 

Nawet z koalicjantami (Trzecią Drogą i Lewicą) nie ma KO w Sejmie większości, pozwalającej na obalanie prezydenckiego weta.

 

A wiadomo, że wywodzący się z PiS Andrzej Duda zawetuje każdą ustawę czy nowelizację otwierającą możliwość zmiany kierownictwa w mediach państwowych zwanych za rządów PiS nie wiadomo czemu “narodowymi”. Nazwa ta pasuje może, ale bardziej do stadionu na warszawskiej Pradze.

 

Ewentualne zmiany wprowadzane na skróty, fortelem lub w oparciu o kruczki prawne, przez KO – raczej nie spotkają się z entuzjazmem opinii publicznej. Na której także Donaldowi Tuskowi musi zależeć, skoro w przyszłym roku 2024 jego partia ma przed sobą wybory samorządowe i europejskie a w kolejnym 2025 r. prezydenckie.

 

W kwestii TVP główne ugrupowania znalazły się w klinczu. KO nie może TVP przejąć, chociaż da radę ją zagłodzić, odcinając państwowe kroplówki, a taka odchudzona nie będzie już z kolei przydatna dla PiS.

 

A więc może jednak reset? Tym razem nie chodzi już o tytuł programu, którego szkoda, jak wszystkiego, co wyraziste…

 

Innej drogi nie widać. I to wynik wyborów jasno ją wskazuje. Tylko najbardziej zacietrzewieni mogą tego nie rozumieć.

     

Tak jak widzowie mają prawo do programu o tej nazwie, chociaż oglądać go ani lubić nie muszą – tak wyborcy do resetu pisanego małą literą, za to ratującego TVP, która pozostaje dobrem ogólnonarodowym i ma za sobą ponad 70 lat historii, z których osiem tylko ostatnich przypada na rządy PiS.

 

W tym czasie TVP wiele razy w gorszący sposób przekraczała granice przyzwoitości, czego symbolem stały się nawet sławetne paski na ekranie kanału Info.  Urągające inteligencji widza, który jeśli nawet abonamentu nie uiszcza, to i tak jako podatnik TVP finansuje, bo główne środki na nią pochodzą z sięgającej 2,7 mld zł rocznie dotacji z budżetu państwa. Zamiast jednak te pieniądze ostatecznie zmarnować, przeznaczając je na odprawy dla kameleonów takich jak Holecka czy inna gwiazdeczka pisowskiej propagandy Magdalena Ogórek, wcześnie kandydatka Leszka Millera na prezydenta – lepiej je z korzyścią dla Polaków wydać na reanimację tego wszystkiego, co źle działa. Zwłaszcza, że wiele segmentów TVP funkcjonuje wciąż na poziomie niedostępnym dla konkurujących z nią stacji prywatnej. To na Woronicza i placu Powstańców zatrudnieni są najwybitniejsi artyści sztuki telewizyjnej: operatorzy obrazu i dźwięku, montażyści czy realizatorzy. Cenieni też w świecie i wynajmowani do zagranicznych, renomowanych produkcji.

    

Wprawdzie w słynnej na całym świecie łódzkiej szkole filmowej zdarzyła się niedawno afera z licznymi przypadkami molestowania seksualnego studentek przez wykładowców, ale pomimo ogromnego niesmaku, jaki wzbudziła – nikt “filmówki” za karę rozwiązywać nie zamierza. Bo jest częścią polskiego dziedzictwa kulturalnego. Podobnie jak TVP. 

 

Mądrość zbiorowa polskiego społeczeństwa znalazła wyraz w takim podzieleniu głosów w tych wyborach, żeby żadne ugrupowanie nie zyskało bezwzględnej dominacji. Politycy mogą pójść za werdyktem obywateli, powszechnym, jak nigdy dotąd. Albo go zignorować. Będą za to jednak oceniani w kolejnym głosowaniu, zapewne podobnie masowym. Dobrze, żeby o tym wiedzieli.