Jeden gol, punkty trzy

Rewanż miał swoją historię, za sprawą Zbigniewa Bońka. W ciągu 24 godzin trzeci zawodnik Europy w ankiecie “France Football” za rok 1982 – rozegrać musiał dwa spotkania najwyższej rangi. I oba wygrał, przesądzając w dodatku o korzystnym wyniku. Ale nie uprzedzajmy faktów, jak mawiał niezapomniany komentator Jan Ciszewski.

 

Najpierw Boniek wystąpić musiał w finale klubowego Pucharu Europy (poprzednika Ligi Mistrzów) w pasiastych barwach turyńskiego Juventusu. Jak opisują biografowie trenera Antoniego Piechniczka Beata Żurek i Paweł Czado: “Włochom bardzo zależy, by Boniek zagrał przeciwko Liverpoolowi, więc znajdują rozwiązanie. – Giovanni Agnelli, właściciel Juventusu i szef Fiata, podstawił mi prywatny samolot – wspomina Boniek. – Wystartowałem z Brukseli o 2 w nocy. O 4 nad ranem byłem w Tiranie, ale lotnisko nas nie przyjęło, bo w Albanii lotniska czynne były od 7. Na pokładzie było tylko dwóch pilotów i ja. Wylądowaliśmy więc w Bari, zjedliśmy tam śniadanie (..). O godz. 6,30 wystartowaliśmy z Bari. O 7 byliśmy w Tiranie. O 17,30 na stadionie Quemal Stafa rozpoczął się mecz” [1].  

 

Boniek wprawdzie się nie wyspał, ale strzelił w Tiranie jedyną bramkę, jaka padła w spotkaniu. Przybliżyła ona polską reprezentację narodową do meksykańskich finałów. 

 

Wtedy za zwycięstwo przyznawano tylko dwa punkty, a nie trzy, jak obecnie. Kto jednak jedynego gola niedawnego meczu, autorstwa Karola Świderskiego zestawi ze złotą bramką Bońka z roku ’85, narazi się na oczywistą śmieszność. Nawet Karol Marks przyznawał bowiem, że jeśli historia się powtarza, to wyłącznie jako farsa. Zespół wygrywa, gra nie porywa, tyle, że trzy punkty odhaczone. Ale przyszłość wciąż niepewna…