W czas wojny o odbudowie
Myśliwce nie odstraszą oczywiście armii Władimira Putina, stanowią cząstkę pomocy wojskowej wolnego świata. Polska – za sprawą spontanicznej reakcji społeczeństwa już w pierwszych dniach wojny – wyspecjalizowała się w udzielaniu pomocy humanitarnej uchodźcom. To u nas przyjazne domy znalazło najwięcej z nich, chociaż docenić trzeba również wysiłek krajów ubogich jak Mołdawia, także masowo przyjmujących wojennych uciekinierów. Teraz wspólnota ukraińska w Polsce jest już liczniejsza niż diaspora w Kanadzie, tradycyjnie państwie docelowym dla tamtejszych
emigrantów. Przyjmując tak szeroko i szczerze Ukraińców, budujemy zarazem własną “miękką siłę”, kategorię w dyplomacji kluczową.
Właśnie pod względem dyplomatycznym wizyta Wołodymyra Zełenskiego w Polsce okazuje się wyjątkowa. Oficjalna, wraz z małżonką Ołeną, stanowi sygnał, że napadnięta ponad rok temu przez kremlowską armię Ukraina funkcjonuje we wspólnocie międzynarodowej. Chociaż niedawno nie tylko jej zaprzysięgli wrogowie wróżyli, że rychło stanie się “państwem upadłym” Sam Wołodymyr Zełenski jak zwykle swobodny, nie dbał przesadnie o protokół. W roboczej bluzie i rozluźniony demonstrował swego rodzaju własną ekscentryczność – stara się zawsze wyróżniać na tle innych przywódców, ale też więcej ma zadań do wypełnienia niż sprawujący władzę w pokojowych warunkach – ale i normalność dyplomatycznej relacji, bo doskonale wiedział, jakie ta wizyta ma znaczenie dla jego rodaków.
Dla Polaków oczywiście również, chociaż nie z emocjonalnych względów, bo – o czym była już mowa – zachęt do pomocy, tak spontanicznej, jak starannie logistycznie zaplanowanej wcale nie potrzebujemy. Jednak tuż przed wizytą ukraińskiego prezydenta ogłoszono rezygnację wicepremiera i ministra rolnictwa Henryka Kowalczyka, spowodowaną niekontrolowanym zalaniem polskiego rynku przez ukraińskie zboże. Miało tylko iść przez Polskę tranzytem z powodu zagrożenia transportu morskiego. Okazało się, że jest u nas sprzedawane. Rujnuje to polskiego rolnika, bo zboże,
przeznaczone dla odbiorców z Bliskiego Wschodu i Trzeciego Świata nie spełnia norm Unii Europejskiej i co oczywiste – jest od polskiego tańsze. Rolnicy więc przestrzegają, że zmuszeni będą własne zboże utylizować, jeśli sytuacja nie zostanie opanowana. Zarobek spekulantów na nieszczęściu wschodniego sąsiada kosztem krajowego rolnika pokazuje, jak instytucje państwowe nie nadążają ze swoją skutecznością za społecznymi działaniami. Nie sformalizowanymi zwykle, ale nieodparcie pomocnymi. Nieuniknione, że “kryzys zbożowy” stał się jednym z tematów rozmowy Zełenskiego z premierem Mateuszem Morawieckim.
Znana zasada rzymska głosi “si vis pacem, para bellum” – jeśli pragniesz pokoju, szykuj się do wojny. W istniejącej sytuacji trzeba ją także odwrócić: już teraz, chociaż nie wiemy, kiedy kremlowska inwazja na Ukrainę się zakończy, warto przygotować się wspólnie do przyszłej odbudowy. Pamiętamy, jak Polska wsparła Amerykanów w interwencji w Iraku (krytykowana z tego powodu przez europejskich sojuszników w tym prezydenta Francji Jacquesa Chiraca) ale nasi przedsiębiorcy nie pozyskali obiecywanych tam kontraktów.
Wołodymyr Zełenski pod tym względem nie zawiódł pokładanych w nim oczekiwań. Potwierdził, że zakłada udział polskich firm w dźwiganiu z gruzów swojej ojczyzny.
– Zapraszamy polskich biznesmenów do kooperacji. Kto przyjdzie prędzej, więcej zarobi – obiecał ukraiński przywódca.
Dbał starannie podczas wizyty w Warszawie, żeby nikogo przesadnie nie wyróżniać. Oprócz spotkań z prezydentem i premierem znalazł czas dla opozycji i co oczywiste – dla swoich rodaków, przebywających u nas i tych, którzy im pomagają. Po słowach czas na kolejne działania, jednak ponad rok już trwający opór Ukraińców wobec agresji uwiarygadnia to wszystko, co w Warszawie od ich przywódcy usłyszeliśmy.
Łukasz Perzyna
Korzyści z kohabitacji
Utyskując na dwutorowość polskiej polityki zagranicznej i traktowanie jej jako jednego z pól bitewnych zimnej wojny toczonej przez obozy premiera i prezydenta – warto mieć świadomość, że jej utarczki nikogo poza Polską nie obchodzą.Czytaj więcej ..
Zanim nadejdzie 17 września
17 września nie tyle ma stanowić groźne memento – raczej zachętę, aby tę smutną rocznicę sowieckiego noża w plecy, ciosu co zniweczył ostatecznie polskie plany obronne w 1939 r. – obejść porządniej niż niedawne sierpniowe. Czytaj więcej ..
Hołownia? Szacun zamiast requiem
Marszałek Hołownia się nie ugiął, zamach stał się tylko puczem. Niewielu jak Roman Giertych żałuje, że nie stało się inaczej. A mnie raczej żal wyborców KO ze Świętokrzyskiego – regionu zasłużonego dla patriotyzmu jak niewiele innych – że ich właśnie w Sejmie reprezentuje niewydarzony adwokat.Czytaj więcej ..
Zły duch Anchorage
W trakcie szczytu amerykańsko-rosyjskiego 15 sierpnia na Alasce żadne wiążące ustalenia nie zapadły. Główną wiadomością pozostaje więc sam fakt, że spotkanie się odbyło. Na czym zyskuje Władimir Putin ..Czytaj więcej ..
Kto mordował od 1939
Politycy chociaż żyją z naszych podatków, mają tendencję do komplikowania prostych sytuacji, to samo dotyczy ekspertów, których – w odróżnieniu od posłów i senatorów – nikt uprzednio demokratycznie nie wybierał.Czytaj więcej ..
© 2023 Copyright: Grupa Medialna Gruszka
