Zatrute ziarno

Nasi ukraińscy przyjaciele mogą na naszą pomoc liczyć, czego przez ostatni rok dobitnie dowiodło polskie społeczeństwo, wspierając ich bezinteresownie. Ale nawet oni nie mają prawa od nas wymagać, żebyśmy jedli chleb z toksycznego zboża, pokątnie trafiającego do polskich młynów, chociaż miało tylko przejechać przez Polskę i trafić do głodujących w Trzecim Świecie – albo spożywali skażony miód. Nie może również tego żądać Unia Europejska, bo po to do niej przystępowaliśmy, żeby odżywiać się lepiej, a nie zatruwać.
 
Żona pokrzykuje na męża, miotającego się po nocy w kuchni.
– Czego światła nie zapalasz? Przewrócisz się i będzie kłopot!
– Nie potrzeba, przecież świeci ten słoik miodu z Ukrainy, co żeś go ze sklepu przyniosła.  
 
Oburzenie zarówno unijnej biurokracji jak oficjeli z Ukrainy wydaje się mieć format równie poważny jak powyższa anegdota. Oczywiście Polska samowolnie i bez konsultacji z innymi członkami UE zablokowała przywóz produktów żywnościowych ze Wschodu – ale tak zawsze postępuje się zgodnie z regułami zarządzania kryzysowego aby chronić zdrowie a może i życie obywateli.
 
Na wspólnotowe procedury nie ma się co oglądać. Zaś przewodnicząca Ursula von der Leyen mogłaby ich użyć raczej dla zrekompensowania Polsce kosztów utrzymywania uchodźców ukraińskich, bo serce na dłoni, okazywane im przez Polaków, nie wystarczy do podnoszenia standardu ich pobytu. Zwłaszcza, że również za sprawą bezsilności pozornych mocarzy wolnego świata zostaną u nas na dłużej, czym w zgodzie ze staropolską zasadą się nie martwimy.
 
A przyjęliśmy przecież naszych słowiańskich gości najwięcej w Europie, z czego możemy być dumni. Niech więc eurokraci nie żartują. Stając po stronie spekulantów, zmieniających reguły gry, sami wpisują się w kontekst bliski niedawnym aferom w europarlamencie, gdzie okazało się, że oprócz diet deputowani korzystali również z zasileń finansowych z Maroka, Zjednoczonych Emiratów Arabskich a nawet odległych Malediwów w zamian za przychylność dla tamtejszych, nie zawsze przejrzystych a jeszcze rzadziej dla Zjednoczonej Europy korzystnych przedsięwzięć. 
 
Pretensje o to, że nie pozwalamy się truć ani niszczyć polskiego rynku rolnego zaliczyć można do kategorii nie dyplomacji nawet lecz czarnego pi-aru. Przyjmowanie żywnościowej kontrabandy nie jest bowiem żadnym wspieraniem niepodległej Ukrainy – a raczej odwrotnie, prowadzi do tego, by zarobiła proputinowska zwykle oligarchia.
 
Miarę zgrozy dopełnia jednak fakt, że po drugiej stronie wspomnianego szkodliwego procederu znajdują się agrofirmy powiązane personalnie z obecnym układem rządzącym w Polsce. To już sami sobie zrobiliśmy: nawet na Putina zwalić się nie da. Za to efekty podobnej chciwości i braku kontroli okazują się niestety zbliżone do wojny hybrydowej. 
 
Nie tak się umawialiśmy. Dlatego też szkodliwym i rujnującym polską wieś i rolnictwo oraz zdrowie naszych obywateli produktom trzeba było postawić zaporę, podobnie jak nie mogliśmy wpuszczać przez zieloną granicę o której teraz film kręci Agnieszka Holland, fałszywych imigrantów, nasyłanych do Polski, sponsorowanych i wyekwipowanych przez najlepszego sojusznika prezydenta Rosji Władimira Putina – białoruskiego dyktatora Aleksandra Łukaszenkę.

Pozostaje mieć nadzieję, że decydenci, którzy zamknięciem przejść granicznych dla toksycznego dla rynku rolnego,

ale co jeszcze gorsze, naszych organizmów, ukraińskiego zboża i tak zbyt późno zareagowali na rozlewający się już szeroko kryzys – nie ulękną się ani presji eurokratów ani podwyższania rangi ukraińskiej delegacji nas odwiedzającej. Stałoby się smutnym paradoksem historii, gdybyśmy musieli jeszcze – po tym, jak zachowaliśmy się wobec sąsiadów w potrzebie tak przykładnie, że podziwia nas opinia publiczna całego świata – ponosić dodatkowe straty w wyniku aktywności spekulantów i międzynarodowych wydrwigroszy. Nie ma prawa tego od nas wymagać ani Kijów ani Bruksela.

Absurdalna dykteryjka o miodzie otwiera ten skromny szkic, ale nie bierze się z niczego. Pszczoły na Ukrainie obsiadają rzepakowe pola spryskane zakazanymi w całej Unii Europejskiej pestycydami. Nielegalnego i nie spełniającego unijnych ani polskich standardów miodu już wjechało do nas tyle, ile wynosi trzyletnia produkcja polskich pasiek. Oznacza to, że nasi pszczelarze niczego już teraz nie sprzedadzą przez taki właśnie czas. Bo przecież za słoik liczą drożej niż koordynujący przemyt oligarchowie zza wschodniej granicy.     
 
W wizji liberałów państwo miało być tylko nocnym stróżem. Teraz widzimy z pewnością, że w obecnym pisowskim wydaniu nie potrafi być z pewnością celnikiem, strażnikiem granicznym ani nawet inspektorem od kontroli żywności. Z perspektywy podatnika zaś rodzi to pytanie, które pamiętam jako piętnastolatek ze stadionu przy Łazienkowskiej, gdy olimpijska reprezentacja piłkarska przegrywając u siebie z niepodzieloną jeszcze wtedy Czechosłowacją, nawet nie kwapiła się atakować. Wtedy z trybun rozległo się gromkie skandowanie: – Za co my płacimy?
Właśnie. Dokładnie tak.  
 
Przez kilkaset lat pozostawaliśmy zbożowym spichlerzem Europy. Teraz nie możemy się stać jej śmietnikiem.
Udostepnij na Facebook
Dodaj na Twitter
Picture of Łukasz Perzyna

Łukasz Perzyna

Dziennikarz PNP 24.PL, “Opinii” oraz “Samorządności” i portalu wio.waw.pl. Autor filmu o Aleksandrze Kwaśniewskim (emisja TVP1 w 2006 r.) oraz jedenastu książek o polityce i historii najnowszej, w tym biografii Andrzeja Ostoi-Owsianego. Pracował dla wydawanej poza cenzurą prasy KPN (“Orzeł Biały”) i Regionu Świętokrzyskiego Solidarności (“Skarżyska Oficyna Wydawnicza – SOWA“, “Nurt”, “Ulotka Świętokrzyska”), a w nowej Polsce w “Obserwatorze” i “Wiadomościach TVP” oraz “Gazecie Wyborczej”, “Obserwatorze Codziennym”, “Sztandarze”, “Życiu” i kwartalniku “InGreen”. Absolwent warszawskiego Liceum Batorego i polonistyki UW, studiował również dziennikarstwo.
Wpisy
Jedna Polska, jedno plemię
Łukasz Perzyna 2025-06-25

Mury nie rosną, wbrew gorzkiemu przesłaniu słynnego protest songu Jacka Kaczmarskiego, co najwyżej pospiesznie wznoszone są między nami przepierzenia jak z dykty, na tyle dziurawe, że na szczęście nie przestajemy przez nie widzieć tych, co po drugiej stronie.Czytaj więcej ..
Zawsze po złej stronie
Łukasz Perzyna 2025-06-16

Różne ksywy noszą politycy ale w tej tak nieprzyjaznej ujawnia się oczywisty fakt: Giertycha nikt nie lubi. Zwłaszcza we własnym ugrupowaniu. Nie inaczej jest dzisiaj w Platformie Obywatelskiej, której posłem został półtora roku temu ze Świętokrzyskiego.Czytaj więcej ..
Jak pisać o polityce, by nas nie przerosła
Łukasz Perzyna 2025-06-14

Jeśli z dwóch powieści, zaliczanych do gatunku political fiction, słabsze wrażenie wywiera książka celebryty i skandalisty, a lepsze debiut samorządowca dotychczas z pióra się nie utrzymującego – daje to do myślenia. Czytaj więcej ..
Lewandowski, bój się Boga
Łukasz Perzyna 2025-06-13

Jakie czasy tacy bohaterowie. Nikt oczywiście nie odbierze Lewandowskiemu tego, co sobie na boisku wywalczył. Nie ma też chyba sensu go zmuszać, żeby na nie wybiegał, w biało-czerwonych barwach. Mamy go jednak prawo oceniać. I tego powinien się bać jako celebryta, wieloletni bohater wyobraźni zbiorowej. Niby tak wielki, a okazał

© 2023 Copyright: Grupa Medialna Gruszka

145
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
0 Comments
Newest
Oldest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments