Celebrytki dwie i dramat dziejów

 

 

 

 

O odpowiedzialności narodów za zbrodnie nie decyduje się w studiu telewizyjnym. W tej zaś kwestii sami Amerykanie mają obowiązek rozliczenia się z ludobójstwa popełnianego podczas brudnej wojny wietnamskiej na cywilach (wioska My Lai to przecież indochiński odpowiednik świętokrzyskiego Michniowa, którego mieszkańców wymordowali hitlerowcy za pomoc partyzantom) oraz ze zdrady jakiej dopuścili się w Jałcie wobec sojuszników w II wojnie światowej.       

 

Zapewne każde dziecko w Europie, pewnie także w Izraelu i w Ameryce i Kanadzie wie, że Żydów mordowali Niemcy. Zaś o skutecznej pomocy współobywatelom żydowskiego pochodzenia udzielanej przez Polaków świadczy rekordowa liczba upamiętniających ich drzew w Yad Vashem. 

 

Nikt nie ma pretensji do Holendrów, że wydali na śmierć Niemcom słynną Annę Frank, nastoletnią autorkę przejmującego dziennika, który w wiele lat po Holocauście stał się symbolem losu ofiar. Wiadomo, że naród holenderski zbudował silny ruch oporu przeciw okupantom a donosu dopuściły się wyrzutki tamtejszego społeczeństwa.

 

Podobnie wszyscy uczciwi historycy z cenzusem i formatu większego niż Engelking wiedzą, że polskie państwo podziemne karało śmiercią osoby szantażujące ukrywających się przed Niemcami Żydów czy wydające ich w ręce okupanta.    

 

Prawda historyczna nie rodzi się w dyskusji w tandetnej stacji telewizyjnej skrojonej pod gusta bazarowych klientów i podnoszącej do rangi bohaterów programów właścicieli agencji towarzyskich. 

 

Tylko w ostatnich latach nie zabrakło wybitnych dzieł kultury odnoszących się do Holocaustu zgotowanego Żydom przez Niemców i polskiej pomocy dla ofiar. Niedawna biografia literacka legendarnego przywódcy Powstania w Getcie Warszawskim w Wielkim Tygodniu 1943 r. Mordechaja Anielewicza (“Ogień i pył” Roberta Żółtka) przybliża zarówno tę posągową postać jak wspierających ją Polaków. Wcześniej niezwykłą panoramę żydowskiego ale i polskiego losu dał Roman Polański w filmie “Pianista” zainspirowanym autentyczną historią Władysława Szpilmana, który w ruinach przeżył oba Powstania dwóch wielkich narodów: w Getcie i Warszawskie.  Znakomita Agata Tuszyńska odtworzyła psychologię artystki z getta Wiery Gran. Już 35 lat temu Andrzej Szczypiorski pokazał sprawców i ofiary w “Początku” w niemieckim obszarze językowym funkcjonującym pod tytułem “Piękna pani Seidenman”, jedynej tłumaczonej z polskiego powieści jaką będąc w RFN w czasach Okrągłego Stołu widziałem wystawioną w księgarskich witrynach, chociaż Niemców nie wybiela ani Polaków nie oskarża, a opowiada o spolonizowanej Żydówce, co przeżywa Holocaust dzięki ofiarności polskich sąsiadów ale musi kraj opuścić z woli komunistów w 1968 r.. Dzieła historyczne zaś o polskim i żydowskim losie, ich splataniu się i przenikaniu tworzyli najwybitniejsi: Krystyna Kersten, Władysław Bartoszewski, Paweł Śpiewak. Porównanie któregokolwiek z nich z profesor Engelking (jako syn profesora ze smutkiem nadmienię, jak ten tytuł się bardzo zdewaluował) byłoby dla nich obraźliwe. Podobnie jak uwłaczałoby autorce “Zdążyć przed panem Bogiem”, historycznej relacji Marka Edelmana, Hannie Krall – zestawienie jej z Moniką Olejnik, chociaż tytuł redaktora przysługuje im obu.

 

Warto też przypomnieć, skąd wywodzi się fałszywy stereotyp “tradycyjnego polskiego antysemityzmu”odgrzewany jak śmierdzący kotlet przez rozindyczoną Barbarę Engelking powtarzającą, że Żydzi zawiedli się na Polakach i tym podobne krzywdzące uogólnienia: zrodziła je propaganda hitlerowska z prasy gadzinowej typu “Nowy Kurier Warszawski” a odziedziczyła agitacja stalinowska, zarzucająca fałszywie AK współprace z okupantem niemieckim, by mieć za co polskich patriotów skazywać w procesach pokazowych. Taki jest rodowód kłamstw o historycznej odpowiedzialności Polaków za cudze zbrodnie.

 

Zarazem jako dziennikarz stanowczo zastrzegam, że jeśli kręgi pisowskie spróbują użyć programu Olejnik z Engelking jako pretekstu do formalnych sankcji wobec stacji TVN (co już zapowiada Jacek Ozdoba, tradycyjnie przyjmujący w klubie PiS rolę odpowiednika Sebenicza w “Chłopcach z Placu Broni” Ferenca Molnara opisywanego tam konsekwentnie jako “najgłupszy z całej gromady”)  – pomimo obrzydzenia jakie odczuwam wobec lansowanych przez nią wzorców kulturowych gotów jestem jej bronić ponownie na ulicach, jak tamtej pamiętnej jesieni, gdy rządzący porwali się na koncesję opozycyjnej stacji. Wolność słowa przysługuje bowiem wszystkim. Nie tylko tym godnym i mądrym. Tylko tyle i aż tyle.