Wyklęci i ich oponenci
W narodowym dniu Żołnierzy Wyklętych ze zdwojoną siłą ujawniły się różnice w rządzącej “koalicji 15 października” dotyczące ich oceny. Hołd powojennym partyzantom antykomunistycznym oddał przy Grobie Nieznanego Żołnierza wicepremier i minister obrony narodowej z Trzeciej Drogi Władysław Kosiniak-Kamysz. Z kolei przewodnicząca klubu parlamentarnego Nowej Lewicy Anna Maria Żukowska nie tylko sprzeciwia się upamiętnianiu Wyklętych ale Ognia i Łupaszkę nazywa zbrodniarzami.
O tym, że rządzący w wielu sprawach nie potrafią się porozumieć, można się było przekonać obserwując wściekłe miny i mowę ciała premiera Donalda Tuska oraz wspomnianego już Kosiniak-Kamysza, wychodzących z piątkowego szczytu koalicji w budynku Sejmu. Podejście do historii z pewnością nie stanowi głównej kości niezgody ale wyśmienitą okazję do zamanifestowania różnic. Taki wydaje się plan wicemarszałka Włodzimierza Czarzastego, który po wyjściu z przywoływanego już tu spotkania w Sejmie u marszałka Szymona Hołowni – jako jedyny z uczestników sprawiał wrażenie zadowolonego. Atak na Żołnierzy Wyklętych z powojennej partyzantki antykomunistycznej stanowi formę manifestowania przez Nową Lewicę, której Czarzasty przewodniczy, odrębności jeśli chodzi o stosunek do historii. Coraz trudniej było o to niedawno, kiedy nawet Andrzej Rozenek, wychowanek Jerzego Urbana (pracował u niego w tygodniku “Nie”), wieloletni obrońca emerytalnych przywilejów “utrwalaczy władzy ludowej” podryfował do Koalicji Obywatelskiej, z której listy – bezskutecznie zresztą, jak się w październiku okazało – ubiegał się o kolejny mandat poselski.
Witajcie w amoku
Niedawno reprezentująca w “koalicji 15 października” Nową Lewicę minister rodziny, pracy i polityki społecznej Agnieszka Dziemianowicz-Bąk zakazała upamiętniania legendarnego partyzanta z Podhala Józefa Kurasia “Ognia”, chociaż jego żołnierze podczas okupacji przysięgali Polsce Ludowej a on sam po ustanowieniu nowej władzy służył przez jakiś czas w milicji, zanim ponownie poszedł do lasu, uznając komunistów za nowych okupantów.
Trudno go nazwać postacią jednoznaczną, ale nie ulega wątpliwości, że w regionie miał wielki mir i poniósł też trudne do pojęcia osobiste ofiary (Niemcy wymordowali mu całą rodzinę). Pisaliśmy już o tym na Gruszka.com.
Bohaterowie o losach powikłanych jak polska historia
Kiedyś odebrano im wszystko, teraz chce im się jeszcze zabrać przywrócone po prawie półwieczu dobre imię. Antykomunistyczni partyzanci powojennych czasów mają swoje miejsce w historii. Nie powinno stawać się przedmiotem bieżących przetargów ani marketingu politycznego na użytek kampanii wyborczej.
Zasługą Wyklętych było nie tylko podtrzymywanie oporu w najtrudniejszych czasach. W wielu wypadkach również – uratowanie konkretnych ludzi przed terrorem komunistycznym.
Jeszcze w latach 80. za sprawą współpracy z Jarosławem Malikiem przy redagowaniu podziemnej prasy i wydawnictw dla Regionu Świętokrzyskiego trzymałem w domu “blachy” wspomnień “Szarego” – Antoniego Hedy, legendarnego dowódcy partyzantki antykomunistycznej. Wielkim przeżyciem stało się dla mnie, gdy miałem okazję nagrywać go dla głównego wydania Wiadomości TVP w pięćdziesięciolecie jego najsłynniejszej akcji: rozbicia więzienia w Kielcach. Opowiedział o wszystkim bez patosu.
Interesowali mnie jednak również inni, mniej znani uczestnicy tego wydarzenia. Poprosiłem o wypowiedź człowieka, którego wówczas “Szary” zza krat uwolnił. Zwykły mieszkaniec Kielc, piekarz, trafił do więzienia za to, że w jego domu mieścił się punkt kolportażu antykomunistycznej “bibuły”.
Z przejęciem relacjonował jak urządzono mu pozorowaną egzekucję: w pewnym momencie odwrócił się tyłem do kamery. Pokazywał palcem miejsce na karku, do którego funkcjonariusz urzędu bezpieczeństwa przytknął mu wtedy zimną lufę pistoletu. A dzięki rozbiciu przez Hedę kieleckiego więzienia – uniknął prawdziwej już a nie sfingowanej egzekucji.
To, że przeżył i mógł po latach opowiedzieć o tym, co mu się przytrafiło, w telewizji, zawdzięczał “Szaremu”. Jednemu z dowódców Żołnierzy Wyklętych. Dyskutując o nich, za każdym razem warto mieć na uwadze nie tylko abstrakcyjne jednak wartości, ale to konkretne, nie jedyne przecież uratowane życie ludzkie.
Zdjęcie główne: Daniel Woś.
Łukasz Perzyna
Korzyści z kohabitacji
Utyskując na dwutorowość polskiej polityki zagranicznej i traktowanie jej jako jednego z pól bitewnych zimnej wojny toczonej przez obozy premiera i prezydenta – warto mieć świadomość, że jej utarczki nikogo poza Polską nie obchodzą.Czytaj więcej ..
Zanim nadejdzie 17 września
17 września nie tyle ma stanowić groźne memento – raczej zachętę, aby tę smutną rocznicę sowieckiego noża w plecy, ciosu co zniweczył ostatecznie polskie plany obronne w 1939 r. – obejść porządniej niż niedawne sierpniowe. Czytaj więcej ..
Hołownia? Szacun zamiast requiem
Marszałek Hołownia się nie ugiął, zamach stał się tylko puczem. Niewielu jak Roman Giertych żałuje, że nie stało się inaczej. A mnie raczej żal wyborców KO ze Świętokrzyskiego – regionu zasłużonego dla patriotyzmu jak niewiele innych – że ich właśnie w Sejmie reprezentuje niewydarzony adwokat.Czytaj więcej ..
Zły duch Anchorage
W trakcie szczytu amerykańsko-rosyjskiego 15 sierpnia na Alasce żadne wiążące ustalenia nie zapadły. Główną wiadomością pozostaje więc sam fakt, że spotkanie się odbyło. Na czym zyskuje Władimir Putin ..Czytaj więcej ..
Kto mordował od 1939
Politycy chociaż żyją z naszych podatków, mają tendencję do komplikowania prostych sytuacji, to samo dotyczy ekspertów, których – w odróżnieniu od posłów i senatorów – nikt uprzednio demokratycznie nie wybierał.Czytaj więcej ..
© 2023 Copyright: Grupa Medialna Gruszka
