Kapelan dobrych spraw

Krytykował najpierw kard. Stanisława Dziwisza za zbyt zażyłe kontakty z rządzącą Platformą Obywatelską a później kolejnego krakowskiego arcybiskupa Marka Jędraszewskiego za jeszcze bardziej gorszące zbliżenie do jej następców u władzy z Prawa i Sprawiedliwości a zwłaszcza na zezwolenie prezesowi “reżimowej” TVP Jackowi Kurskiemu na wzięcie drugiego ślubu kościelnego w bazylice w Łagiewnikach, co uznawał za profanację sanktuarium kojarzonego z Janem Pawłem II i jego przesłaniem moralnym. Prezydentowi Andrzejowi Dudzie miał za złe, że nie dotrzymuje obietnic złożonych Kresowianom i wszystkim rodzinom wołyńskim dotyczących godnego pochówku ofiar rzezi. Nie stało się to żadną obsesją: uznawał, że cywilizacja o chrześcijańskich korzeniach daje każdemu prawo do oznaczonej mogiły, godnego miejsca spoczynku, że to po latach także pewne rozumne minimum. W ostatnich latach dzielnie wspierał uchodźców ukraińskich, uciekających do nas przed kremlowską inwazją.     

 

Reprezentował pokolenie oazowe ale zaangażowanie społeczne pojmował głębiej niż tylko jako wyśpiewywanie budujących i pogodnych piosenek przy gitarze na pielgrzymkach. Jako seminarzysta włączył się w prace Studenckiego Komitetu Solidarności w Krakowie, tego samego, za który życiem przyszło zapłacić Stanisławowi Pyjasowi z tamtejszej polonistyki. Karol Wojtyła stał się dla przyszłego ks. Zaleskiego wzorem zanim jeszcze został Papieżem. Wielki ruch Solidarności młody ksiądz wspierał a nie – jak zdarzało się to czasem innym duchownym – tylko pouczał. Chociaż największa z niezależnych od władzy instytucji zdała w najtrudniejszej chwili próby egzamin z patriotyzmu, podtrzymując nie tylko wśród wiernych przekonanie, że w Polsce pozostaje obecny i działa Kościół Obywatelski, jeśli posłużyć się tytułem znanej i wnikliwej książki Andrzeja Anusza o tamtych czasach. 

 

Symbolem stał się ks. Jerzy Popiełuszko, poprzez swoje męczeństwo i ofiarę życia, tym bardziej w świecie docenioną, że porównywalną z bliźniaczą wręcz tragedią salwadorskiego arcybiskupa Oskara Romero. Obaj walczyli o prawa człowieka. Śmierć ponieśli z rąk szwadronów śmierci, cała różnica – w sumie tak niewielka – w tym, że zabójcy kapelana Solidarności z Huty Warszawa służyli dyktaturze proradzieckiej, zaś ci którzy przy ołtarzu zamordowali latynoskiego pasterza ubogich przeszkoleni zostali uprzednio przez wywiad amerykański. 

 

W rządzonej przez sekretarzy a później generałów z wojska i bezpieczeństwa Polsce, jak się okazało w krytycznej chwili, niepokornych księży, co ich się nie ulękli i innym powtarzali pamiętne “nie lękajcie się”,  było więcej, jak Henryk Jankowski, Stanisław Małkowski czy Jerzy Wacław Błaszczak, co w pamiętną noc grudniową skutecznie ukrył w trójmiejskiej parafii św. Elżbiety Zbigniewa Bujaka, który dzięki temu mógł objąć rychło przywództwo podziemnej Solidarności. Jej zwolennicy i działacze mogli liczyć na ks. Tadeusza jako kapelana dobrych spraw. Potwierdził to wspomniany strajk w Hucie, który okazał się przełomem. Ale gdy Ksiądz Zaleski szedł po raz kolejny wesprzeć robotników – z góry przecież o tym nie wiedział.